خیلی پرخاش و تند خویی با فرزندانم دارم، چه کنم؟
این صفت در انسان برای جلوگیری از وقوع امر غیر متوقع و مخالف میل و خواست انسان است ، بنابر این در جای خود بسیار موجّه و پسندیده است چنانچه صفت رأفت و عطوفت اگر در غیر از موقع و ظرف مناسب خود اعمال شود نا پسند و نکوهیده خواهد بود.در قرآن کریم آمده است: محمدرسول الله و الذین معه اشدّاء علی الکفار رحماء بینهم . مومنین به پیامبر افرادی هستندکه در برابر ظلم و کفر بسیار شدید و محکم و خشمناک و در برابر خود رئوف و عطوف می باشند.
در محیط خانواده نیز هر یک از این دو صفت باید در جای خود و به موقع مناسب اعمال گردد. اعمال رأفت عطوفت زیاده از حد موجب انحراف افراد خانواده و گرایش به امیال نفسانی و سرکشی نفس اماره و سرپیچی اطفال از دستورات لازم و مصالح واقعی آنها خواهد شد و این مسئله موجب خسران و زیان خانواده خواهد گردید.و در قبال این روش ناپسند اعمال زیاده از حد و خارج از مقدار ضرورت قوّه غضبیّیه است که در این صورت نیز موجب دل سردی و دلشکستکی و یأس و خمودی افراد خانواده خواهد شد.و هر دوی این ها غلط است و راه صحیح اعمال هر کدام از این دو قوّه در جای خود و در شرایط مناسب است.
تربیت طفل در شرایط مختلف حیات او متفاوت است . و این طور نیست که انسان به صرف اینکه فرزندش کودک است جلوی او را باز بگذارد و هیچ رادع و مانعی برای او در کارهایش قرار ندهد این عین ظلم و اهمال نسبت به او و آینده اش می باشد. بچه باید احساس کند که پدر و مادرش نسبت به کارهای او بی تفاوت نخواهند بود. و او خودسرانه هر کاری را که به آن متمایل است نمی تواند انجام دهد. البته باید جنبه تأدیب در پدر قوی تر و جنبه رأفت در مادر بیشتر باشد.
از شیر حمله خوش بود و از غزال رَم.