آیا انجام امور عبادی حتما باید با میل و رغبت باشد؟

در بعضی از مواردی که گفته شده، بیشتر میل و رغبت به انجامشان دارم، از قبيل: مراقبات، خواندن کتب، گوش کردن به سخنرانی، تفکّر و ...؛ امّا در بعضى‌كه بيشتر هم جنبۀ عبادی دارند، مثل: نماز شب و نافله میلی به انجامشان در خود نمی‌بينم! آيا بايد صبر كنم تا اين ميل و رغبت ایجاد شود یا باید آنرا بوجود آورم و با اجبار (منظور از روى منطق، که اين‌كار درست است نه از روی اشتياق) این عبادات را انجام دهم؟