چرا راه خدا با تحمّل مشقّت همراه است؟
با سلام. در بحثهاي عرفاني بدون استاد راه به جايي نخواهيم برد.
١- اساتيد خود رابه كسي نشان نميدهند(كتومند).
٢- اساتيد همه جا در دسترس نيستند.
با اين همه گرفتاري، آيا مردم ميتوانند زندگي روزمره را رها نموده به دنبال استاد بگردند و طرف مقابل قبول بكند يا نه؟ آيا خدا را بايد با تحمل سختيها شناخت؟
هو العلیم
نابرده رنج گنج میسّر نمیشود. چطور برای گذران زندگی و جمع مال سالها با مشقّت در دانشگاهها به درس و مطالعه میپردازیم و از صبح تا شب در خیابانها و مغازهها خود را به هر مصیبت و رنجی میاندازیم امّا همینکه نوبت به کمال انسان و معرفت الهی میرسد از درد و رنج و سختی ناله به آسمان میبریم؟