چگونه در ایام حیض، اُفت معنوی نکنیم و مراقبت‌های سلوکی را حفظ کنیم؟

بنده بسیار علاقه‌مند به سلوک هستم و سعی در مراقبه و انجام وظایفم دارم؛ اما در زمان حیض احساس می‌کنم که به‌واسطۀ انجام‌ندادن بعضی از عبادات، کاهل می‌شوم و تمام مراقبات، اعمال و حالاتم از بین می‌رود و وقتی پاک می‌شوم، احساس می‌کنم دارم دوباره از صفر شروع می‌کنم. در این مدت، آرامشی که داشتم از بین می‌رود و تبدیل به خواطری می‌شود که کلی زحمت کشیده بودم تا برطرف شوند. در کتاب «رسالۀ بدیعه» هم آمده است که در زمان حیض، ارتباط انسان با خداوند بسیار ضعیف می‌شود. حال می‌خواستم بپرسم:

۱. چه کارهایی را در زمان حیض انجام دهم تا بعد از آن، دچار مشکلاتی که در بالا عرض کردم نشوم؟

۲. مگر این یک امر تکوینی و خدادادی نیست؟ پس چرا در این راه، مثل سایر مسائل تکوینی به آن نگاه نمی‌شود؟ به‌طور مثال، امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌فرمایند که: «دین (ایمان) زنان ناقص است؛ چون در ماه حدود یک هفته نمی‌توانند عبادت کنند». مگر این انتخاب ما بوده است که نتوانیم خداوند را عبادت کنیم؟ پس چرا دین ما ناقص است؟ ببخشید که این‌قدر صریح سؤالم را پرسیدم؛ خدا می‌داند که قصد جسارت نداشتم.

۳. همچنین شنیده‌ام که شما در سخنرانی‌ها، خانم‌ها را از خوردن قرص برای جلوگیری از حیض بازداشتید و فرمودید که خداوند دوست دارد زن را در حال حیض ببیند. حال، جمع این دو مسئله چگونه است؟

با عرض پوزش از طولانی‌شدن سؤالم. خداوند به شما توفیق دهد.