عصمت حضرت نوح و ابراهیم و شبهات مربوط به آن

1. منظور حضرت نوح، نجات فرزند در حال گمراهی نبوده است؛ بلکه تقاضای او این بود که توفیق هدایت شامل حال فرزندش گردد.

2. نسبت دادن به بت بزرگ‌ نزد اهلِ ادب و بلاغت به معنای تنبیه است نه اخبار از واقع. و مراد از سقیم بیماری نیست بلکه وجود علّت و سبب در انسان که مانع می‌شود از انجام کار؛ گرچه آن‌ها اینطور برداشت کنند که مریض است. و طلب آمرزش برای خود لازمۀ مقام معرفت ولی خدا به پروردگار است که هیچ‌گاه خود را عبد مطیع به حساب نیاورد و دائماً از او طلب رحمت و مغفرت بنماید ـ چنانچه به طور تفصیل در شرح دعای ابوحمزه سال قبل بیان شده است ـ . و خطاب بر ستارگان و غیره مانند صورت اوّل برای تذکّر به مردم و تنبّه آن‌هاست نسبت به آئین و مکتبی که پیروی می‌کنند.