تفسیر دو آیه و منشأ اختلاف با اهل سنّت
۱. در قرآن کریم، بخشی از دستور وضو به صورت «أَیْدِیَکُمْ إِلَی الْمَرَافِقِ» آمده است. ما شیعیان شستن دستها را از بالای آرنج به سمت نوک انگشتان انجام میدهیم، در حالیکه مفهوم لغوی «إِلَی» (به سوی) میتواند جهت معکوس (از نوک دست به سمت آرنج) را نیز برساند. دلیل فقهی شستن دستها از آرنج به نوک انگشتان چیست؟
۲. در جایی دیگر از قرآن، حکم «لَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِکَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا» (نمازت را نه بسیار بلند بخوان و نه بسیار آهسته) آمده است. اما ما شیعیان به گونهای عمل میکنیم که نماز صبح را بلند و نماز ظهر را آهسته میخوانیم. دلیل این نحوۀ قرائت (جَهر و إخفات) در نمازهای متفاوت چیست؟
پاسخ این سوال قبلاً ذکر شده است که:
1. مقصود از غسل دست، مجموع محل شستشو است که عبارت است از: کف و ساعد؛ نه طریقۀ شستشو و این مطلب را سیرۀ رسول خدا تبیین مینماید؛ چنانچه در مورد نماز نیز چنین است و هنگامی که آیه وجوب نماز نازل شد فرمود: «همان گونه که من نماز میگذارم شما نیز نماز بخوانید».
2. و اما در آیه جهر میفرماید که «نمازت را با صدای متعادل ـ نه زیاد بلند و نه بدون صوت ـ به جای آور» و اما اینکه کدام نماز باید بلند و کدام بدون صوت خوانده شود، آیه دلالتی ندارد.