وظیفه مکلف پس از فوت مرجع تقلید چیست؟ (بقاء بر تقلید یا عدول به مرجع زنده)

توضیح این پاسخ در کتاب «ولایت فقیه [در حکومت اسلام]» مرحوم والد معظّم روحی فداه آمده است؛ به آنجا مراجعه فرمایید. امّا به‌نحو اجمال عرض می‌کنم:

مسئله دین و تقلید شوخی نیست! مسئله سرنوشت انسان است و حیات دنیوی و اخروی انسان بدان تعلّق دارد و خدای نکرده اگر انسان این مطلب حیاتی و سرنوشت‌ساز را به مسامحه و سهل‌انگاری بگیرد، عاقبتی جز ندامت و خسران غیر قابل جبران نصیبش نخواهد شد. این مطلب را بنده در پاسخ همین سؤال پیش از این عرض کرده‌ام: «روزی در محضر مرحوم علامه طباطبایی رضوان الله علیه مشرّف بودم. مجلس سؤال و جواب بود و عدّه‌ای از فضلاء حضور داشتند. در این وقت شخصی به مجلس وارد شد و از محضر علامه طباطبایی درخواست راهنمایی برای مرجع تقلید نمود. ایشان تقریبا همین مطالبی را که عرض کردم به ایشان فرمودند و اضافه کردند: ”اگر برای به دست آوردن مرجع تقلید صلاحیت‌دار چند سال به تفحّص و تحقیق بپردازی، باید این کار را انجام دهی.“ آن شخص عرض کرد: ”آیا برای یک تقلید انسان باید این همه خود را به زحمت و تعب بیندازد؟“ ایشان فرمودند: ”اگر ارزش این را دارد بلی و الّا خیر!“»

حال صحبت اینجاست [که] آن‌چه را که مرحوم علامه طباطبایی به عنوان شرط حیازت مرجعیّت می‌پنداشته‌اند چه بوده است؟ و آیا ما با همان بینش و نگرش به مسئله مرجعیّت نظر می‌اندازیم؟

این‌جانب هیچ فردی را به عنوان مرجع به کسی معرفی نمی‌نمایم و در این مسئله تشخیص را بر عهده خود فرد، با رجوع به اهل خبره و تحصیل اطمینان از وجود شرائط تقلید محوّل می‌کنم و متذکّر می‌شوم که طبق آیه قرآن «وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا» خداوند راه صحیح را به چنین فردی نشان خواهد داد.

موفق باشید.