رهائی از دنیا
طبق روایات کثیره می دانم که دنيا طلبى و محبت دنيا راس يا عامل همه خطاهاست (حب الدنيا راس کل خطیئه) ولی نمیتوانم نفسم را از میل به سمت آن باز دارم و دائم فکر می کنم که اگر دستم باز باشد و بدهي هايم را بدهم و اقدام به قرض دادن و رفع حوائج مومن وصله رحم و انفاق واحسان به والدين و اطعام و تحصيل علوم دينى (به واسطه عدم نياز به كار كردن) و ... بنمايم برايم خوب است و برای این مسئله (جلب رزق) چه بسا کارهایی را هم انجام می دهم ونمی توانم نفسم را رام کنم یا گول بزنم. آيا شما می توانيد با كلامی حقير را متوجه و روشن كنيد؟
هو العلیم.
نفس انسان بواسطه تعلّق به این دنیا طبعاً دچار اینگونه تخیّلات و توهمات خواهد شد و این مسئله اختصاص به زمانی دون زمان دیگر ندارد مگر آنکه انسان بواسطه ریاضات شرعیه و سلوک عملی خود را از این ورطه نجات بخشد و میل به این گونه مسائل در وجود او به کلّی بخشکد و از بین برود. انسان باید بداند مطلوب و مقصود از آمدن به دنیا فقط و فقط رسیدن به مطلوب است و نه چیز دیگر و اتلاف وقت و صرف عمر در امور دنیوی موجب عقب ماندن از این مقصود خواهد گردید مگر در صورت تعلّق تکلیف که آن امر دیگری است. پس باید در هر مسئله ای نیک بیندیشد و خود را گول نزند و از عقب ماندن نفس در این وادی بترسد و خود را به امور واهی و خیالی که خداوند متکفّل آن شده است نیندازد.