تعریف و معنای عرفان چیست؟

عرفان یعنی معرفت حضرت حق که مساوی با معرفت و شناخت هستی با تمام لوازم و آثار به معرفت شهودی و اتحاد هو هوی است. نه با فکر و نظر و مطالعه کتب و شنیدن سخنان دیگران.

و این معرفت در سایه توحید برای انسان محقق می گردد.

چنانجه در خبر مأثوره از مولی امیرالمؤمنین علیه السلام : کمال التوحید نفی الصفات عنه مشروحا بیان شده است. و در مناجات شعبانیه نیز می فرماید: و الحق بنور عزّک الابهج فاکون لک عارفا و عن سواک منحرفا….

بنا بر این وصول به مرحله توحید و عرفان با فناء ذاتی سالک در ذات حضرت احدیت حاصل می گردد.و تا انسان به این مرتبه دست نیافته باشد به حقیقت شهود توحیدی و مراتب اسما و صفات ذات حقّ دست نیافته است. چنانچه در قرآن مجید میفرماید:

سبحان الله عما یصفون الا عبادالله المخلصین.