چرا با وجود شرکت در جلسات، از سلوک عملی طفره میرویم؟
با عرض سلام.
این حقیر در سالهای آخرِ دانشگاه، با مكتب مرحوم علامه طهرانی آشنا شدم و چند سالى بهطور پراكنده در جلسات شرح حدیث عنوان بصری و همچنین کلاسهای آقای … و دیگر شاگردان علامه … شركت نمودهام. علیرغم لذت بردن از جلسات و کلاسها که معیارهای دقیقی معرفی میشد اما با توجه به اینکه نیاز جدی در خود احساس نمىكردم و دلخوش به آمدن به جلسات بودم، از قدم گذاشتن در راه طفره مىرفتم.
اكنون میبينم چقدر عمر خویش را به بطالت و گناه گذرانيدم. احساس مىكنم به سردرگمى وحشتناكى رسيدهام!
تقاضا مىنمايم مرا راهنمایی نماييد.
با تشكر.
هو العلیم
هر فردی نسبت به میزان مدرکات و شناختش از مسائل مسئول میباشد. بیش از این نیازی به توضیح نیست.