فلسفه و زمان هجرت در عرفان چیست؟
با سلام خدمت حضرت آقا.
مىخواستم بدانم فلسفۀ «هجرت» چيست و چه زمانى افراد، در ظاهر و باطن به اين نتيجه میرسند که باید هجرت کنند؟
در مسیر عرفان، دو دسته انسان بودهاند:
اول: آنها که همۀ وابستگیها را قطع کرده و جایی در کنار استاد خود مسکن گزیدهاند.
دوم: عدهاى كه آرامآرام منتظر فرصتى هستند تا هجرت كنند.
آفتِ دستۀ اول نااميدی است و آفت دستۀ دوم گرفتار روزمرگی شدن و فراموشی.
شما کدام یک را پسنديده و توصيه میفرمايید؟
هو العلیم
مقصود از هجرت در آیۀ شریفۀ «وَمَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ» هجرت از عالَم دنیا به سوی عالَم تجرّد و قرب است؛ نه هجرت از شهری به شهر دیگر.
و در مورد هجرت از شهر، نیازی به اجازه و دستور نیست! هرکسی در هر جا که صلاح آخرت خود را میداند باید سکنی گزیند.