آیا عرفان و سیر و سلوک باعث انزوای سیاسی و دوری از جامعه میشود؟
با عرض سلام و ارادت بینهايت.
بنده از طريق كتاب وزين و پربار «اسرارِ ملكوت» و فايلهاى صوتى موجود در مكتب وحى با خلف صالح آيتِ كبرى، علامه طهرانى، آشنا شدم و بهرهها بردم؛ لكن بيانات ايشان مرا به سمتی میبرد که گمان میکنم ایشان سالکین را از ورود در مسايل جارى كشور و انقلاب برحذر میدارند و احساس میکنم اگر با این مرام سلوک کنیم، سالکی دور از جامعه و منزوی تربیت میشویم و حتی نمیدانیم به چه کسی برای ریاست جمهوری رأی دهیم و این مسئله مرا بسیار نگران کرده است؛ لذا درخواست دستگيرى و راهنمایی از جانب آن عالم ربّانى دارم.
برداشت این حقیر از سؤال این است که: هر که به تهذیب و تزکیه نفس بر مبنای دستورات و مبانی مکتب عرفان و بالخصوص حضرت علّامه طهرانی رضواناللهعلیه حرکت کند، از مسائل اجتماعی به دور مانده و به فردی عاطل و باطل و منزوی و مطرود و مبدّل خواهد شد؛ ولی باید ایشان توجّه داشته باشند که این افراد نه تنها از مسائل اجتماعی به دور نخواهند بود، بلکه اطّلاعشان و دیدگاهشان نسبت به مسائل بینالمللی و اجتماعی اگر بیش از دیگران نباشد کمتر نیست و شاهد بر این مسئله کتابهای والد معظّم روحیفداه در مسائل مختلف اجتماعی و سیاسی میباشد که اکنون در دسترس همگان قرار دارد و نیز نوشتار و سخنان حقیر بر این مطلب گواه صادقی است.
عزیز من! اینکه از من بشنوید که باید در هر قدم با رعایت موازین عقلی و شرعی و اخلاقی حرکت کنید و از پیروی احساسات و شایعهها و سخنان سخیف و بیمنطق و بهدور از واقعیّت و اخلاق اجتناب ورزید و نسبت به تصمیمها و رویکردها، یقین و قطع و علم به واقعیّت داشته باشید، خلاف است؟!