شعری از مولانا
"آن نور چشم انبياء احمد كه بد بدردجا / مى گفت در قرب دنى الله مولانا على" توضيح دهيد. در زير چند بيت از هر شعر مى
آورم:
اى شاه شاهان جهان الله مولانا على / اى نور چشم عاشقان الله مولانا على
حمد است گفتن نام تواى نور فرخ نام تو / خورشيد و مه هندوى توالله مولانا على
قاضى و شيخ و محتسب دارد بدل بغض على / هر سه شدند از دين برى الله مولانا على
گر مقتداى جاهلى كردست در دين كاهلى / تو مقتداى كاملى الله مولانا على
شاهم على مرتضى بعدش حسن نجم سماء / خوانم حسين كربلا الله مولانا على
اقرار كن اظهار كن مولاى رومى اين سخن / هر لحظه سر من لدن الله مولانا على
اى رهنماى مؤمنان الله مولانا على / اى سر پوش غيب دان الله مولانا على
تو چشم و جان را مىدهى كون و مكان را مىدهى / چشم و عيان را مىدهى الله مولانا على
اى مرغ خوش الحان بخوان الله مولانا على / تسبيح خود كن بر زبان الله مولانا على
اسمش عظيم و اعظم است غفران فرد وعالم است / مولا و حق آدم است الله مولانا على باتشكر فراوان، منتظر پاسخ جانبخشتان مىباشم.
مولانا در این ابیات به حقیقت مجرّده لاهوتیّه مولی امیرالمؤمنین علیه السلام اشاره دارد. همان حقیقتی که نازله وجود اعلی در قالب ولایت کبری و مطلقه است و در این مسئله هیچ تفاوتی بین نفس رسول الله و امیرالمؤمنین وجود ندارد.
و معنای «الله مولانا علی» یعنی توجّه به حقیقت هستی که ذات پروردگار وجود نازله ولایت امیرالمؤمنین علیه السلام است.