آیا بازگویی عیوب آشکار دیگران غیبت است؟ (غیبت از متجاهر)

پیرو فرمایش حضرتعالی مبنی بر اینکه: «غیبت، یاد کردنِ برادر ایمانی به چیزی است که موجب ناخشنودی او شود و قاعدتاً باید جنبهٔ افشاگری و پرده‌برداری از رازی را داشته باشد»، دو پرسش برای بنده مطرح شده است:

۱. اگر مطلبی میان همگان شایع و مَکشوف باشد (یعنی جنبهٔ سرّی ندارد)، اما شخص همچنان از بازگویی و تکرار آن ناراضی باشد، آیا ذکر آن مطلب همچنان مصداق غیبت محسوب می‌شود؟

۲. در مواردی که شخص دارای صفت ناپسندی است که برای دیگران محرز و علنی است (مثلاً دروغگویی)، اما خودِ او منکر این صفت است و خود را راستگوترین افراد می‌داند؛ در این صورت، بازگویی این صفت چه حکمی دارد؟