سکوت و صمت ما ارزش دارد؟
با عرض سلام در تشبيه لطيف مرحوم قاضى راجع به صمت و سكوت در كتاب مهر تابناك مطلبی آمده حال آيا در مورد شخصی که به واسطه عدم توانایى صحيح در ايجاد ارتباط با جمع و در نهايت سكوت جبری قرار دارد و من حیث المجموع انسان ضعیف النفسی است می تواند سكوت خود را به پای سکوت عارفانه بگذارد؟ "گرچه در گفتن مطلب حقی توانایی آن را داشته باشد و بگوید" ضمنا راه
حل چيست؟
حل چيست؟
هو العلیم
سکوت در هر حال خوب است مگر در جایی که ضرورت اقتضا کند.