وظیفۀ انسان درقبال عدم همراهی همسر در مسیر سلوک چیست؟

با عرض شرمندگی بنده با عیالم به‌مشکل برخوردم و حتّی صحبت از جدايى هم به‌ميان آمده! مسئلۀ اصلی این است که برای ایشان اطاعت از شوهر و قراردادن ساعاتی از شبانه‌روز را به‌طور اختصاصی و خلوت برای انجام امور عبادی و دستورات عام و خاص سلوکی بسیار شاق جلوه می‌کند.
حقیر به‌هیچ‌وجه حاضر نیستم مسئلۀ سلوک و مسیر خویش را فدای چیز دیگری کنم و بسیار هم تابع مقرّرات و برنامه‌ریزی هستم؛ اما ایشان حتّى اگر شرايط را هم مهيّا كنند، با نارضايتى همراه است و از سؤالات بسيار مهم ايشان اين است كه مثلاً: «مرحوم آقا يا مرحوم قاضى رضوان‌اللَه‌عليهما با این همه مشغولیت و تكلیف دینی و دستورات سلوكی و زيارات دوره و مسجد و تدريس و غیره، پس چه زمان به خانه و خانواده یعنی بست کنار زن نشستن می‌رسیدند؟!»
حال تکلیف بنده با اين نوع طرز فكر چيست؟ البته بارها با مهربانى صحبت شده ولى عاقبت بى‌نتيجه بوده! حاضرم برای ادامۀ مسیرم و آرامش فکری و روحی و رسیدگی به دردها و امراض نفسانى خويش هر
سختی را حتّی جدایی از ايشان و فرزندانم را متحمّل شوم! لطفاً راهنمایی بفرماييد؛ تشكّر.