رابطه آن با وحی، نور، سوره قدر و مقام صاحب‌الأمر؛ «روحٌ من أمرنا» در آیه ۵۲ سوره شوری چیست؟

هوالعلیم.
پاسخ این سؤالات در کتاب افق وحی به طور تفصیل آمده است؛ رجوع بفرمایید.

و امّا مجمل و ملخّص مطلب: حقیقت انسان دارای مراتب طولیّه و تجردیّه است و هر کدام از این مراتب، حکم و شأن خاص خود را دارد؛ مثلاً انسان دارای روح مجرّد و نفس ناطقه است که جامع مراتب مختلف، اعمّ از عقل و احساس و عواطف و حبّ به ذات و بقاء آن و ذهن و ضمیر و غیره می‌باشد و هر کدام از این امور، حکم ابزار و وسائط اشتغال نفس و اِعمال او را دارند و انسان با به‌کارگیری این امور، آن‌چه موجب صلاح اوست را استیفاء و آن‌چه موجب ضرر و زوال اوست را رفع و دفع می‌نماید، بدین‌صورت که از ابزار و وسایل مودّعه در نفس خود برای استکمال خود بهره می‌برد.
مسئلۀ روح ـ که ملک مقرّب خدا است ـ یکی از وسائط و ابزارهای نفس رسول خداست که نزول آن بر قلب پیامبر، باعث آشکار شدن مرتبه‌ای از مراتب وجودی آن حضرت برای مرتبه‌ای دیگر است. در حالیکه آن مرتبۀ عالیه و راقیه ـ که بطن البطون و سرّ الاسرار نفس قدسی او است ـ از همه بالاتر است و این قضیه، دربارۀ حضرت صاحب العصر ارواحنا‌فداه نیز صادق است.
و اما مسئلۀ تنزیل قرآن، فرود آن بر قلب رسول خدا به تدریج است، به عکس إنزال که در یک لحظه، تمامی آن افاضه گردیده است.