رسالت پیامبران الهی بر اساس کیفیت تخاطب بین مردم و پیامبران شکل می گیرد و هدف از بعثت پیامبران هدایت و تکامل انسان است در هر مرتبه ای که قابلیت آن را داشته باشد. طبیعی است که ابلاغ مبانی دینی و اعتقادات وحیانی در هر زمان امکان پذیر نمیباشد و چه بسا موجب اختلال در دیدگاه و نگرش انسانها می شده است. آنچه که برای توجیه این مسئله بسیار مهم حیاتی خواهد بود اینست که هیچ عذری از جانب آدمیان در ارتباط با هدایت و ارشاد خود مقبول قرار نگیرد. و راه سعادت برای هر فردی که بخواهد قدم در آن بگذارد مهیّا باشد خواه در دین موسی یا مسیح یا رسول الله باشد. کسی که بخواهد عذر و بهانه بیاورد در همه احوال خواهد آورد. و مگر یهود زمان پیامبر با علم و یقین به آن حضرت بهانه نیاوردند و همچنین نصاری.

بهانه آوردن در هر شرائط و هر ظرفی قابل اجراست. و خاتمیّت رسول خدا اگر جلوی چرندیّات امروزی را نگرفته است، وجود یک دین دیگر نیز جلوگیر از بهانه گیری افراد معاند و مغرض نخواهد بود.

حجت الهی بر همه کس تمام است حال اگر کسی نمی خواهد به جهت اغراض نفسانی و امراض روحی بپذیرد باید به فکر معالجه خودش باشد و ارتباطی به خاتمیّت و تعدّد پیامبران ندارد.

بر اساس مسئله علیّت ولایت در خلق و تکوّن عالم وجود، حقیقت نفس رسول خدا مقام جمعیّت در دو نشئه فعلی و انفعالی حقایق اشیاء هستی می‌باشد که این مقام به دو حیثیّت فعلی و انفعالی تقسیم می‌شود. در این مرتبه نفس امیرالمؤمنین علیه السلام جنبه فعلی آن و نفس حضرت زهرا سلام الله علیها جنبه انفعالی آن می‌باشند و منظور از جنبه انفعالی، حقائق خارجی عالم وجود است که از جمله وجود رسول خدا و امیرالمؤمنین علیهما السلام نیز در این مسئله مشمول این قاعده خواهند بود. پس نفس حضرت زهراء علت وجود خارجیِ حتّی این دو ذات مقدس می‌باشد.

البته رسول خدا صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلّم دارای مقام امامت بوده‌اند ولیکن امیرالمؤمنین علیه‌السلام در زمان رسول خدا امام نبوده‌اند؛ مثل سیّدالشهداء در زمان امام حسن مجتبی علیهما‌السلام. و امّا مسئله وحدت وجود ارتباطی به این قضیّه ندارد.

هوالعلیم

مسلم از زمان رسول خدا بوده است.