منظور از «نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي» در قرآن چیست؟ آیا خداوند روح دارد؟
با عرض سلام و خسته نباشید؛
من از محضر استاد سؤالی داشتم: میخواهم بدانم وقتی که خداوند در قرآن می فرماید: (نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي) [از روح خود در او دمیدم] منظور از این آیه چیست؟ مگر خداوند هم مانند انسان روح دارد که میفرماید: «شما را از روح خودم آفریدم»؟
آیا میتوان گفت: «خداوند روحی شبیه روح انسان است ولی با این تفاوت که روح انسان محدودیتهایی دارد اما روح خداوند بیانتهاست»؟
با تشکر.
هوالعلیم.
روح خداوند، همان ذات بَحت و بسیط و حقیقت وجود است که مرتبۀ او مقدّم بر رتبۀ اسماء و صفات کلّیۀ اوست و سایر موجودات از اسماء و صفات او نشئت گرفتهاند؛ بدین لحاظ، مرتبۀ انسان از تجرّد تامّ و روحانیّت محض انتزاع گردیده است و این به معنای روح میباشد.
روح خداوند، همان ذات بَحت و بسیط و حقیقت وجود است که مرتبۀ او مقدّم بر رتبۀ اسماء و صفات کلّیۀ اوست و سایر موجودات از اسماء و صفات او نشئت گرفتهاند؛ بدین لحاظ، مرتبۀ انسان از تجرّد تامّ و روحانیّت محض انتزاع گردیده است و این به معنای روح میباشد.