سلام علیکم؛

در حدیث عنوان بصری، امام صادق علیه‌السلام فرموده‌اند: «لَا یُدَبِّرُ الْعَبْدُ لِنَفْسِهِ تَدْبِیراً»؛ درحالی‌که در جلد اول کتاب معادشناسی (صفحۀ ۱۳۴) آمده است: «الْعَبْدُ یُدَبِّرُ وَ اللَهُ یُقَدِّرُ». این دو مطلبِ به‌ظاهر متناقض، چگونه با یکدیگر جمع می‌شوند؟

لطفاً راهنمایی بفرمایید.

متشکرم؛ التماس دعا.

امام علی علیه‌السلام با وجود علم مطلق و آگاهی از شهادت خویش در سحرگاه نوزدهم ماه رمضان، چگونه رهسپار مسجد شدند؟ همچنین، امام حسین علیه‌السلام چگونه با علم به وقوع شهادت، به‌سوی کربلا حرکت کردند؟ در این میان، قاعدۀ عقلیِ «لزوم اجتناب از خطر و دفع ضرر» چگونه توجیه می‌شود؟

با تشکر از پاسخگویی شما.