هوالعالم.
«توحید» یعنی انحصار اسم و صفت و فعل در کل عوالم وجود در ذات خدای متعال، به این معنی که تمام حقایق موجوده در عالم ـ چه مجرّده و چه مادیّه ـ همه و همه مستند به یک مبدأ و برخاسته از یک ریشه می‌باشند و هیچ اثر و سببی در عالمِ وجود، بدون نزول آن از مسبّب‌الاسباب حقیقت خارجی ندارد و خدای متعال که اصل وجود است در مرتبۀ نزول و اظهار و تعیّن به صور متعیّنات خارجیّه و مراتب متفاوته از وجود، نمود و ظهور یافته است و هیچ موجودی ـ چه درنفس وجود خود و چه در حدود ماهوی خود ـ خارج از دایرۀ ذات پروردگار نمی‌باشد؛ چنانچه مرحوم والد رضوان‌اللَه‌علیه می‌فرماید: «خدا از همه برتر و بالاتر، و در عین حال با هر موجودی هست و معیّت ذاتی دارد. ذات احدیتش را طائر بلند‌پروازِ فهم، بدان ذروه به قدر ذره‌ای راه ندارد و در عین حال مقام واحدیتش در اسماء و صفاتش ظهور نموده؛ با هر پشه‌ای است و با هر نمله‌ای است و با هر ذرّه‌ای است. این است حقیقت توحید.» (نور ملکوت قرآن، جلد اوّل، صفحه 299 و 300)

هوالعالم.
«إنّما الأعمالُ بِالنِّیّاتِ» (ما درون را بنگریم و حال را / نِی برون را بنگریم و قال را).

«دعاء» به معنای خواست و طلب است و خواست اگر واقعی نباشد، جنبۀ صوری و ظاهری پیدا می‌کند و دیگر دعاء و طلب نیست؛ بنابراین پیدایش زمینه‌های مساعد برای درخواست ـ چنانچه در متن مذکور است ـ تأثیری در نیّات و طلب انسان ندارد؛ بلکه تنها بهانه‌ای برای ابراز و اظهار طلب و خواست است.

انسان باید نیّت خود را نسبت به مطلب مورد نظر، صاف و بی‌غلّ و غشّ بگرداند و برای حصول آن اهتمام و جدیّت داشته باشد، آن‌گاه خدای متعال حاجت او را برآورده می‌نماید.

اخیراً دو کتاب از مرحوم علّامه طهرانی رضوان‌اللَه‌علیه دربارۀ مسجد و دعاء منتشر شده است به نام انوار ملکوت؛ آن‌ها را مطالعه فرمایید.

هو‌العالم.

حفظ قرآن یکی از توفیق‌های عظیم الهی است که شامل برخی از افراد می‌شود. انسان به هر میزان که حافظ قرآن باشد در روز قیامت از مرتبۀ بالاتری برخوردار است؛ ولی ایشان اجبار بر حفظ نمی‌کردند، بلکه تشویق و ترغیب می‌نمودند.