بله

هو العلیم
در این باره باید به کتبی که دراین زمینه تألیف شده است مراجعه کرده . کتاب افق وحی از این حقیر تا حدودی پاسخ شما را خواهد داد.

هوالعلیم
شرح مستوفای این مطلب در کتاب افق وحی آمده است. مجمل سخن اینکه فردی مانند رسول خدا صلی اللَه علیه و آله و سلم که وجودش فانی در ذات حق گشته است دیگر چه فرقی بین کلام و کردار او می توان یافت ؟ البته در این باب مسئله قرآن متفاوت است.

هوالعلیم
پاسخ این سؤال در کتاب افق وحی داده شده است انشاءاللَه پس از انتشار مطالعه فرمائید.
مجمل سخن این که: بر اساس وحدت وجود ، اصل وجود و تبعات و آثار آن به ذات اقدس الهی باز می گردد، یعنی نفس فعل وریشه آن به ذات الهی تعلّق دارد و اما ظهور آن به نفس انسان بستگی دارد . مثلاً در مثال دزدی : قدرت و اراده و توان فرد سارق به اراده و ذات الهی بر می گردد ولی هدف و نیت دزدی از راه حرام نه بدست آوردن مالی از راه حلال به اختیار شخص مربوط خواهد شد.

هوالعلیم.
عصمت در انبیاء دارای مراتب مختلف است و پاسخ این مطلب در مقدمۀ کتاب افق وحی داده شده است؛ مراجعه فرمایید.

هوالعلیم.
پاسخ این سؤال مشروحاً در کتاب افق وحی از این حقیر آمده است؛ مراجعه فرمایید. و امّا اجمالاً عرض می‌شود: رجوع شیعه به ائمۀ معصومین علیهم‌السلام، عین حکم عقل و مقتضای برهان است. ائمه اطهار علیهم‌السلام مثل ما نیستند تا رجوع به آن‌ها نیاز به وجود مرجّح داشته باشد؛ بلکه کلام و فعل آن‌ها به ملاک حجیّت کلام پیامبر حجّت است و بلکه عین او است.

باید از عامّه سؤال شود شما که علی علیه‌السلام را کنار گذاشتید و به ابوبکر و سایرین اقتداء نمودید به چه ملاک عقلی این عمل را انجام دادید؟ آیا تبعیّت عامّه از فردی که خود بارها در زمان حیاتش اعتراف می‌کند: «لولا علی لهلک عمر» یک عمل خلاف عقل نیست؟

هوالعالم.
شرح این ابیات در کتاب افق وحی از این حقیر آمده است؛ به نحو اجمال:
دیدگاه اهل توحید ـ که حق هم این است و جز این نیست ـ کلیۀ افعال و کردار از جهتی انتساب به فعل انسان و اراده و مشیت او دارند و بر آن اساس، به صورت صحیح و یا ناصواب از انسان صادر می‌شوند که دراین‌صورت، انسان قابلیّت مدح و یا ذم را پیدا خواهد کرد و از جهتی دیگر ـ که باز در مسئلۀ توحید افعالی در کتاب افق وحی که ان‌شاءاللَه به زودی منتشر خواهد شد به طور تفصیل آمده است ـ این عمل و فعل به اراده و خواست خدای متعال برمی‌گردد که آن خواست، ارتباطی به ما ندارد و ما را در آن مرتبه، جای سؤال و پرسش نمی‌باشد؛ زیرا علم و معرفت ما به محدودۀ وجودی خود ما برمی‌گردد و خدای متعال هیچ حدّ و مرزی برنمی‌دارد و این مسئله، در اختیار و مشیّت ما تاثیری که موجب جبر و سلب اراده گردد نخواهد گذارد و بر این اساس، اهل توحید از دو دیدگاه به افعال و کردار نگاه می‌کنند؛ دیدگاه اول انتساب فعل به خداوند، دیدگاه دوم انتساب فعل واقعا به خود انسان. مولانا در این ابیات، به جنبۀ دیدگاه اولی اشاره دارد و امیرالمؤمنین، در عین اینکه به امام حسن می‌فرماید: «اگر می‌خواهی او را قصاص کنی، فقط یک ضربت به او بزن» و این قصاص به جهت صدور فعل از او به عنوان اختیار و ارادۀ خود ابن‌ملجم است، در عین حال متوجّه اصل و حقیقت وقوع این فعل که ناشی از ارادۀ حق شده است می‌باشد.

هوالعلیم.
پاسخ این سؤال درکتاب افق وحی آمده است.