پرسش و پاسخ های مربوط به محبت اهل بیت
تعداد: 4کد: 210111/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات
لعن به معنای دورباش از رحمت الهی است. بطور کلّی در جهت گیری اعتقادی انسان، دو عنصر مهمّ نقش اصلی را دارند اوّل: عشق و علاقه نسبت به مکتب و شخصی که مکتب به او منتسب است، دوّم: عدم تمایل قلبی و نفور نسبت به مخالف مکتب و اعتقادات مباین و مقابل آن. طبیعی است اعتقاد به راه و یا فردی که متولّی آن مسیر و مکتب است بدون یکی از این دو اصل مطلب را ناتمام و ناقص می گرداند و لذا دو اصل تولّی و تبرّی در فروع دین تشریع شده است و این یک مسأله فطری و عقلانی است. درقرآن کریم نیز نسبت به مکتب و اولیای دین و در نهایت ذات پروردگار این علاقه و عشق وبرتری بسیار آمده و همینطور اظهار برائت از مخالفین چه مشرکین و چه غیر آنان و لعن و دورباش نیز بسیار است و نیز در مکتب اهل بیت علیهم السّلام به این دو اصل بسیار تأکید شده است. بنابراین در همه موارد که پای اعتقاد و یک باور دینی در زندگی انسان به میان می آید انسان ناچار باید از این دو اصل پیروی نموده تا قدم خود را در این راستا ثابت تر و پایدار تر بگرداند.
کد: 20511/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات
خداوند متعال اصل وجود و حقیقت آن است و از آن جا که هر خوبی و زیبایی به وجود باز می گردد و از آثار آن به حساب می آید پس همه خوبی ها وزیبائی ها و ارزش ها به ذات پروردگار باز می گردد و از آنجا که ائمه علیهم السلام واسطۀ فیض بین مبدأ هستی و بین ماهیات هستی می باشند بنابراین همه زیبائ یها نیز از طریق آنها و وساطت آنها سرچشمه می گیرد .
کد: 18311/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات
حساب خداوند نسبت به افرادی مانند ابنابیالحدید که اشعاری در مدح امیرالمؤمنین علی علیهالسلام دارند، یا سیوطی که میگویند شیعه شده است، و یا سایر افرادی که محبت اهلبیت را در دل دارند، چگونه است؟ آیا آنها جهنمی هستند؟
خداوند عالمِ به خفیّات و علّامالغیوب است و برای هر فرد، پروندهای خاصّ به خودِ او وجود دارد؛ ولی بر حسبِ ظاهر، اینگونه افراد، اهل جهنم و عذاب نیستند و مشمول عفو و رحمت پروردگار خواهند شد.
کد: 13511/04/2017 00:00:00گروه: حدیث ودعاء
سلامعلیکم؛
در کتاب امامشناسی (جلد ۳، صفحۀ ۶۴) حدیثی با این مضمون نقل شده است:
«قالَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّیاللَّهُعَلَیْهِوآلِهِ): يَا عَلِيُّ، إِنَّ اللَّهَ غَفَرَ لَكَ وَ لِذُرِّيَّتِكَ وَ لِوَلَدِكَ وَ لِأَهْلِكَ وَ لِشِيعَتِكَ وَ لِمُحِبِّي شِيعَتِكَ.»
سؤالی که برایم مطرح شده این است که آیا منظور از «دوستانِ شیعیانِ تو» (لِمُحبّی شیعَتِک)، همین علاقهای است که اکثر مردم ما به اهلبیت علیهمالسلام دارند، یا منظور دوستداشتنِ حقیقی است که در پیِ آن اطاعت محض نیز وجود دارد؟
اگر منظور همین علاقۀ رایج است، پس تکلیف اینهمه گناه کردنِ علاقهمندان چه میشود؟ و اگر منظور دوستداشتن حقیقی و اطاعت محض است، پس فرق میان «دوستداران شیعیان» با خودِ «شیعیان» چیست؟
لطفاً این مسئله را برایم تبیین فرمایید.
با تشکر فراوان.
منظور، آن محبّت حقیقی نیست، که پس از گوشمالی در عالم برزخ در قیامت، مورد شفاعت قرار میگیرند.