هوالعلیم
در آیات قرآن مانند آیه:(و من یتق اللَه یجعل له مخرجاً و یرزقه من حیث لا یحتسب) ونیز آیه :( قل من یرزقکم من دون اللَه) و آیه ( وفی السماء رزقکم) رزق را به خدای متعال نسبت می دهد چناچه صریحاً می فرماید:(و ما من دابة الا علی اللَه رزقها) و از طرفی سعی وکوشش انسان را وسیله برای تحصیل رزق می داند :( و أن لیس للانسان الا ما سعی ) بنابر این انسان باید با سعی وکوشش وقیام به تکلیف از راه حلال و مشروع و توکل بر خدا و او را علت اصلی و مسبّب فیض دانستن به دنبال کسب حلال برود و اگر احساس کرد رزق او بطور متوقع حاصل نمی شود باید آنرا از ناحیه پروردگار بداند و بداند که صلاح او در همین است نه آنچه توقع دارد . البته دراین مسئله کارهاییکه از ما سر می زند دخالت دارند ،مثلا آزردن پدر ومادر در قطع رزق تاثیر دارد وهمچنین ظلم به مظلوم وغیره ونیز باید دانست که مقصود از رزق در آیات و روایات خصوصاً کلمات بزرگان بیشتر جنبه رزق علمی و معنوی آن است . بیداری بین الطلوعین در پیدایش رزق معنوی حکم کلیه را دارد .و اما درباره ذکر و کاری که موجب ازدیاد و رزق ظاهری شود مطالبی گفته و یا نوشته شده است امااین بنده فقط به آنچه عرض شد اکتفا می کنیم .

هوالعالم.

زیادی رزق و قِلّت آن، در صورتی موجب خیر و عافیت است که صلاح بنده در همان میزانِ مقدّر و مکتوب قرار گرفته باشد و الّا صرف زیادی رزق، بدون جهت خیر و صلاح، نه‌تنها مفید نیست، بلکه چه‌بسا موجب غفلت و انانیّت و توغّل در کثرات و بالنّتیجه دوری از رحمت و لطف پروردگار است؛ بنابراین خوب است انسان از خداوند در همه حال عافیت را بخواهد و صلاح خود را؛ و به‌جایِ خواست و میل به این امور، اختیار خود را به خدا بسپارد و ارادۀ او را بر ارادۀ خود ترجیح دهد و بداند رزق‌های مادّی ـ چه کم و یا زیاد ـ چند روزی بیشتر دوام ندارد و آن‌چه برای انسان ابدیّت دارد و با او خواهد بود، رزق‌های معنوی و روحی است؛ بنابراین هیچ‌گاه بزرگان دستوراتی برای زیادی رزق به شاگردانشان نمی‌دادند؛ گرچه در این قضیه، مطالبی وجود دارد و دستوراتی یافت می‌شود.