سلام علیکم . با توجه به اینکه در کتاب مطلع انوار آمده که حضرت حداد دستوراتی را برای افزایش علم و حافظه به مرحوم علامه دادند آیا ما نیز می توانیم این دستورات را انجام دهیم یا خیر ؟ متشکرم

با سلام و عرض ادب و ممنون بابت وقتی که میگذارید
سؤالم این هست که در صورتی که ما نماز نخوانیم آیا ذکرهای عام مثل لا حول و لا قوه ... و یا خواصی که برای خواندن بعضی سوره ها و یا آیات خاص ذکرشده ، شامل حال شخص بی نماز هم میشود؟

با سلام خدمت حضرت آقا
آیا در رکوع وسجده میتوان در کنار ذکرهای اصلی ذکرهای دیگری نیز خواند مانند استغفار والهی العفو و شکر

سلام علیکم؛

آیا این حدیث که از حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام دربارۀ چهار ذکر برای برطرف شدن چهار نوع گرفتاری (ترس، اندوه، مکر و طلب دنیا) نقل شده است، از نظر سندی صحیح است؟ آیا عمل کردن به این حدیث و استناد به این اذکار برای عمومِ مردم جایز است؟

متن حدیث مورد نظر به شرح زیر است:

حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام فرموده‌اند: در شگفتم برای کسی که از چهار چیز بیم دارد، چگونه به چهار کلمه پناه نمی‌برد:

۱. در شگفتم برای کسی که ترس بر او غلبه کرده، چگونه به ذکر «حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ» (سوره آل‌عمران، آیه ۱۷۱) پناه نمی‌برد؛ در حالی که خداوند در پی آن فرموده است: «پس (کسانی که به عزم جهاد خارج گشتند و…) همراه با نعمتی از جانب خداوند (عافیت) و فضلی بازگشتند و هیچ گزندی به آنان نرسید.»

۲. در شگفتم برای کسی که اندوهگین است، چگونه به ذکر «لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ» (سوره انبیاء، آیه ۸۷) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند در پی آن فرموده است: «پس ما یونس را در اثر تمسک به ذکر یاد شده، از اندوه نجات دادیم و همین‌گونه مؤمنین را نجات می‌بخشیم.»

۳. در شگفتم برای کسی که مورد مکر و حیله واقع شده، چگونه به ذکر «أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللهِ إِنَّ اللهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ» (سوره غافر، آیه ۴۴) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند در پی آن فرموده است: «پس خداوند (موسی را در اثر ذکر یاد شده) از شر و مکر فرعونیان مصون داشت.»

۴. در شگفتم برای کسی که طالب دنیا و زیبایی‌های آن است، چگونه به ذکر «مَا شَاءَ اللهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ» (سوره کهف، آیه ۳۹) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند در پی آن فرموده است: «(آن مرد مؤمن) گفت: اگر تو مرا به مال و فرزند کمتر از خود می‌دانی، امید است خداوند مرا بهتر از باغ تو بدهد.»

با عرض سلام و ادب محضر حضرت آيت اللَه سید محمد محسن حسنی طهرانی مدّ‌ظلّه‌العالی؛
پيشاپيش از اينکه مصدّع وقت حضرتعالی می‌شوم پوزش می‌طلبم. چند سؤال:
1. آيا می‌توان در ادعيۀ مأثور تصرّف کرد؟ مثلاً تغييرِ ضمير داد يا بخش‌هایی که متناسب با حال و معرفت داعی است را قرائت کرد؟ در اين صورت، آيا دعای قرائت‌شده مأثور است يا از حال مأثور بودن خارج می‌شود؟
2. آيا برای قرائت ادعيۀ مأثور، اجازه از عالم، عارف و... لازم است يا خير؟
3. در صورت نياز به اجازه، شامل کدام عناوين و موضوعات می‌شود؟ آیا مستندِ روایی يا قرآنی برای اين موضوع وجود دارد؟
4. آيا اجازه، در اجابت دعا يا ذکر مؤثّر است؟
5. نسبت دادن منشأ علوم غريبه به حضرات معصومين ـ به خصوص اميرالمؤمنين صلوات‌اللَه‌عليه ـ چقدر صحّت دارد؟ آيا در منابع معتبر روایی، مطلبی در این‌باره نقل شده است؟

با سپاس فراوان.