البته مسئلۀ بستن [بخت] را نمی‌توان انکار نمود ولی هر مشکل و مانعی را نیز نمی‌توان به این مسئله مرتبط ساخت.

و اما دخالت تقدیر خداوند در ازدواج، مانند دخالت تقدیر در سایر حوادث و پدیده‌هاست و جدای از آنها نیست. باید هر فرد نسبت به سرنوشت خویش، خود تصمیم بگیرد و بی‌خود و بی‌جهت کوتاهی خود و سهل‌انگاری و چشم‌پوشی بر برخی از نواقص را به حساب تقدیر و مشیت خدا نگذارد و در هر حال از او بخواهد که پیوسته خیر و صلاح را پیش راه او قرار دهد.

«إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ».
در مسئلۀ ازدواج بر دو اصل باید توجّه نمود:
اصل اوّل: انتساب به پروردگار؛ چنانچه می‌فرماید: «وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ» و بر این اساس، هر وقت مشیّت و تقدیر الهی مقتضی امرِ ازدواج گردید، این مسئله صورت خارجی پیدا خواهد کرد؛ و لذا دعاء برای حلّ این مشکل و طلب مصلحت از ناحیۀ پروردگار، بسیار ممدوح و مناسب است.
و امّا اصل دوّم: اختیار انسان در تحقّق این مسئله می‌باشد که باید مطابق با ضوابط شرع مقدّس، انسان به این موضوع اقدام نماید و آنچه را در اسلام، میزان و معیار انتخاب همسر دانسته‌اند مراعات کند و از امور اعتباریّه ـ که متأسفانه امروزه رایج و دارج است ـ پرهیز نماید. مسئله ازدواج را با شرط‌ها و تقاضاهای غیر منطقی، مشکل نگرداند و بر ایمان و تقوی و عقل و تدبیر و حمیّتِ مرد تکیه نماید. مَهرهای سنگین، موجب بروز اختلاف و تشتّت است. در اسلام مهریّه زنان را رسول خدا «مهر السّنة» سنّت فرمود و همه باید از ایشان متابعت کنند. مهریه حضرت فاطمه زهراء سلام‌اللَه‌علیها «مهر السّنة» بوده است؛ یعنی پانصد درهم شرعی (نقره).

هر کس خود را مطیع و تابع و رهروِ مسیر و منهج اولیای دین قرار دهد و دل و ضمیر خود را به راه و ممشای آنان بسپارد، خداوند راه او را باز نموده و از او دستگیری خواهد نمود.