اطاعت

«متابعت از دستورات پیامبر یا امامی که مرده است، پیروی از خواسته‌های نفس و امیال شخصی است که آن‌ها را پسندیده و هرطور که نفسش بخواهد، تفسیر و تأویل می‌کند و سپس بدان عمل می‌نماید؛ ولی متابعت از امام زنده، حقیقتاً تبعیت از حق است.»

با توجه به این مطلب، هم‌اکنون که امام زمان ما در غیبت هستند، ما بر اساس دستورات پیامبر یا امامانی عمل می‌کنیم که از دار دنیا رحلت کرده‌اند و دسترسی به تبعیت از امام حی نداریم؛

۱. وضعیت ما چگونه است؟

۲. آیا اطاعت از فرد بصیر، همانند اطاعت از امام حی است؟

۳. مگر فرد بصیر از دستورات امامان گذشته متابعت نمی‌کند؟

لطفاً این مطالب را واضح برایم توضیح دهید تا شبهه‌ای در ذهنم باقی نماند.

با تشکر فراوان.

هوالعلیم.
1ـ همین‌که خود را در پیشگاه امام حیّ علیه‌السلام بپنداریم، نفس این مسئله متابعت از اوست.
2. متابعت از ولیّ الهی که به مقام فنای ذاتی و بقاء باللَه رسیده باشد، مانند متابعت از امام حیّ علیه‌السلام است.
3. پاسخ در بالا داده شد.

پرسش: منظور از ایمان مردم در ایه 13 سوره بقره چیستگروه: قرآن وتفسیرکد: 42

کد: 4211/04/2017 00:00:00گروه: قرآن وتفسیر

بسم الله الرحمن الرحیم.

«وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا كَمَا آمَنَ النَّاسُ قَالُوا أَنُؤْمِنُ كَمَا آمَنَ السُّفَهَاءُ ۗ أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاءُ وَلَٰكِنْ لَا يَعْلَمُونَ»؛

با عرض پوزش، در خصوص آیه ۱۳ سوره بقره، مقصود و مفهوم «ایمانِ مردم» چیست که افرادی با اوصاف مذکور در آیات پیشین، به آن دعوت می‌شوند؟

هو العالم.
منظور ايمان به غيب است كه در ايمان به رسول خدا و روز قيامت و انجام تكاليف و احكام مُنطَوی است. طبيعی است كه ايمان به غيب، انسان را مكلّف و موظّف به پيروی از لوازم و دستورات می‌نمايد و اين مسئله، برای نفوسی كه نمی‌خواهند خود را تحت تربيت و تزكيۀ اوليای الهی قرار دهند، ناگوار و بسيار مشكل است. اين افراد مايل به اطاعت و پيروی از تكاليف نمی‌باشند و دنيای خود را با شهوات و لذّت‌های زودگذر و كامرانی‌های نفسانی و ازدياد اموال و وصول به رياست‌ها سپری می‌كنند؛ بنابراين طبيعی است كه در مقابل دستورات الهی می‌ايستند و افرادی را كه به دنبال حقيقت و اطاعت از اوامر و نواحی الهی می‌روند، سفيه و كم‌خِرد معرفی می‌كنند. اينان افرادی هستند كه خِرد را فقط برای خوشگذراندن دنيا می‌دانند و افرادی که خِردشان را برای آخرت به كار می‌بندند نادان می‌دانند.

خداوند می‌فرمايد: «با توجّه به حقيقی و حياتی و ابدی بودن آخرت و مراتب تكامل و فعليّت انسان و وصول به مراحل علوی، حال بايد ديد كدام یک از اين دو گروه نادان و سفيه هستند؟ آيا آن‌ها كه برای گذشت شصت - هفتاد سال، سرمایۀ خود را تباه می‌كنند، يا آنان كه برای رسيدن به رستگاری و سعادت ابدی و هميشگی، برنامۀ زندگی و گذران عمر خود را تنظيم می‌نمايند؟»