هوالعلیم.
توضیح این مطلب، محتاج به بَسط کلام و نگارش خاصّ است. مجملاً اینکه در قضایا و حوادثی که برای ایشان و در زمان ایشان اتفاق افتاد، مشابهت زیادی با قضایا و حوادث زمان رسول خدا و پس از آن حضرت به چشم می‌خورد.

هوالعلیم.
در آیین محاوره و گفتگو، القاءِ خلافِ واقع در ذهن مخاطب، محکوم و از دیدگاه عقل و عرف مطرود می‌باشد و بر این اساس شرعاً حرام است. گوینده در مقام بیان مطلب، اگر به تمثیل می‌پردازد یا باید به نحوی تمثیل مطرح شود که نیازی به تذکّر و انتباه نباشد ـ مانند بسیاری از داستان‌ها و حکایات مثنوی چون داستان طوطی و تاجر در هندوستان یا داستان طوطی که روغن را بریخت و امثال آن ـ یا باید خود به تمثیل بودن آن اشارت نماید؛ وگرنه مخاطب و خواننده، آن را واقعی و حقیقی پنداشته، به گمراهی و ضلالت خواهد افتاد و این روش را ما در کتب حکایت گذشتگان مشاهده می‌کنیم.
حال چگونه است که قرآن کریم از بدیهی‌ترین قانون و مبنای تخاطب روی گرداند و افراد را به جهالت و ضلالت بکشاند؟ و می‌توان گفت یکی از چَرندترین مطالبی که در این روزها در زمینۀ کلام مطرح می‌شود، این قضیه است! آخر یکی نمی‌پرسد: «کدام دلیل و احتمال عقلایی بر تمثیل بودن حکایات قرآن آمده است که باید از بیان این وقایع و حوادث به واسطۀ آن دست برداشت و حمل بر تمثیل نمود؟»

هوالعلیم.
قرآن با معانی و حقایق محکمۀ خود برای همۀ مردم حجیّت و مشروعیّت دارد، نه با خودِ الفاظ و عبارات؛ و بدیهی است در صورت ترجمه، این منظور حاصل می‌شود.

هوالعلیم.
1 و 2. تفسیر و تبیین یک متن، به معنای واضح و آشکار نمودن مقصود گویندۀ آن متن از آن عبارت می‌باشد؛ بنابراین لازمۀ این مطلب، اطّلاع مخاطب از معانی و واژه‌های موجود در عبارت و نیز قرائن و شواهد تعیین‌کنندۀ معنا در فضای ایراد کلام از ناحیۀ متکلّم می‌باشد. رعایت این دو نکتۀ مهم، انسان را در رسیدن به مقصود متکلم یاری می‌دهد. بناءً‌علی‌هذا، از آن‌جا که هیچ فردی مانند حضرات معصومین علیهم‌السلام نسبت به معرفت این دو اصل، موجود نمی‌باشد، روایات و آثار باقیه از آنان در تفسیر آیات قرآن می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشد و نیز در مواردی که از آنان مطلب نرسیده باشد و یا آن مطلب دارای عمق و حقائق ژرف‌گونه‌ای باشد، باید از ابزار لازم برای وصول به این نتیجه بهره برده شود؛ امثال اطلاع کافی [داشتن] بر معانی لغات و تاریخ و ادبیات و خصوصاً فلسفۀ متعالیه و عرفان نظری و احاطه بر آثار و روایات وارده از حضرات معصومین علیهم‌السلام.
3. و حجیت بر این اساس فعلیه خواهد بود.

هوالعلیم.
فهم آیات قرآن، بدون مراجعه به احادیث اهل بیت علیهم‌السّلام ـ که أعرف به کتاب خدا می‌باشند ـ محال است.

هوالعلیم.
1. آنچه از کیفیّت ترتیب آیات در قرآن به دست می‌آید این است که در دو جای قرآن، تحریف در ترکیب انجام شده است: یکی در مورد آیۀ تطهیر، دوم آیۀ ولایت که البته با توجه به قبل و بعد آن و قرائن و شواهد، اخلالی به مفهومِ آیه وارد نمی‌شود.
و امّا تحریف در خودِ کلمات (به معنای اضافه شدن کلمه و یا سانسور و حذف کلمات) دلیلی بر اثبات آن نمی‌باشد و روایات وارده از ائمه علیهم‌السلام و ارجاع به قرآن از ناحیۀ آن‌ها، محکم‌ترین دلیل بر حجیّت قرآن می‌باشد و خود آنان همین قرآن را تلاوت می‌کردند و به اصحاب نیز توصیه بر تلاوت و تدبّر در همین قرآن می‌نمودند و کلام امام علیه‌السلام حجت است.

2. اما «مُصحف فاطمه» ارتباطی به قرآن ندارد؛ بلکه مجموعه‌ای است از مطالب و اسرار که علم آن‌ها فقط نزد امام معصوم علیه‌السلام می‌باشد و در زمان ظهور حضرت ولی عصر ارواحنا‌له‌الفداء توسط ایشان بیان خواهد شد.

هوالعلیم.
قطعاً.