بنده ایام نوروز را قبول ندارم و با اقوام بسیار صحبت داشته ام که عید نگیرند ولی گوش نمی دهند آیا صلاح میبینید که بنده با توجه به تعطیلات به عنوان صله ارحام به اتفاق آنها دید و بازدید داشته باشم؟ آیا به نفس بنده ضرری نمیرسد و آیا روز نوشتن شرف شمس که میگویند در 19 فروردین ماه است تایید میفرمایید؟

سلام علیکم خواهشمندم مطالب کامل مرحوم علامه را درمورد عید نوروز بفرمایید! این که ما چه کاری انجام دهیم آیا میتوانیم به دیگران تبریک سال نو را بگوییم و یا به نیت صله رحم به دیدنشان برویم و درمورد 13 فروردین هم مطالبی از علامه و شما هم اگر نظری دارید بفرمایید باتشکر از شما
خدانگهدار

بسم اللَه الرحمن الرحیم
با سلام خدمت حضرت آیت اللَه سید محسن حسینی طهرانی
دو سؤال در رابطه با نماز داشتم:
1 در نماز جماعت اگر امام به رکوع رود و ماموم آنقدر با تاخیر به رکوع رود که امام سر از رکوع بردارد یعنی به رکوع او نرسد نماز ماموم چه حالتی پیدا میکند و وظیفه او چیست؟
2 وقت فضیلت نماز عصر و عشا چه موقع است؟اگر ممکن است حدود آنرا به دقیقه و ساعت
(مثلا چند دقیقه یا ساعت بعد از نماز ظهر یا مغرب) بیان فرمایید.
سؤال سوم بنده در رابطه با نوروز است.
3 میخواستم بدانم در ایام نوروز هدیه دادن به نیت عید نوروز حکمش چیست و هدیه گرفتن چه حکمی دارد؟ و بطور کلی رفتار ما با مردم در این ایام که مثلا عید بودن نوروز را تبریک میگویند چطور باشد؟ وهمچنین به دیدن اقوام رفتن به شکلی که احساس کنند ما این روز را به عنوان عید قبول داریم چه حکمی دارد؟
قبلا از جواب شما به این سؤالات ممنون میباشم

با سلام خدمت استاد بزرگوار.

در کتاب امام‌شناسی مرحوم علامه، از معلّی بن خُنیس به عنوان یکی از شیعیان ممتاز امام صادق علیه‌السلام یاد شده است و تنها ایرادی که متوجه او دانسته‌اند، عدم تمکین از دستور امام در موضوعِ کشف سرّ است. آیا صرفِ همین نکته موجب می‌شود گفتار او از اعتبار خارج شده و مردود به شمار آید؟

از آن‌جا که یکی از راویان مهم احادیث مربوط به «نوروز» اوست، و با توجه به این‌که شما و مرحوم والد شما «نوروز» را بدعت دانسته‌اید، در این صورت باید چنین احادیثی را مردود دانست و معلّی را نیز راوی ضعیف محسوب کرد.

اکنون پرسش این است: اگر ملاک ضعف، تمرّد از دستور امام در یک مورد باشد، آیا باید هشام بن حکم را نیز ـ که نزد امام صادق ممدوح و نزد امام کاظم علیهماالسلام مورد غضب بوده است ـ راوی ضعیف بدانیم؟ حال آن‌که چنین نظری در هیچ کتابی پذیرفته نشده است.

سرّ این تفاوت چیست؟ آیا اشکال از عالمان علم رجال در مورد هشام است یا نکته دیگری در میان است؟

با تشکر.