هو العالم
شرک در مقابل توحید بمعنای شرکت مؤثر و سببی در محاذات اراده و مشیّت پروردگار و در عرض آن، بخلاف توحید که انحصار اراده و مشیّت را در ذات خدا دانستن است و این اراده در نزول اسماء و صفات در عالم اعیان و شهادت تحقق می یابد. در دیدگاه توحید و عرفان هیچ اراده و مشیّتی در مقابل خواست و اختیار حضرت حقّ نمی تواند عرض اندام نماید و تمام خواستها و اراده ها در طول خواست و اراده حضرت حقّ است نه در عرض آن، و لهذا انتساب حوادث و قضایا چه بصورت کلّی و چه بصورت جزئی به اراده و مشیّت پروردگار بر می گردد و این مسئله هیچ منافاتی با اختیار مکلّف در انجام تکلیف ندارد، زیرا او مقهور و مجبور اراده حقّ نیست، بلکه نفس اختیار او فعل حقّ است در او ظهور و تجلّی یافته است. و امّا شرک بمعنای اینست که در سلسله طولیّه علل و معلولات، علّتی و سببی جدای از سیر سلسله علل بدون انتساب به ذات احدیّت در ایجاد و یا اعدام حادثه ای دخالت داشته باشد. بنابر این تصوّر و تخیّل این معنی بمعنای شریک و انباز قرار دادن غیر ذات پروردگار است با حضور حضرت حقّ در ظهور حوادث و قضایا

هوالعلیم
در آئین مسیحیّت خود ذات پروردگار در فرزند ظهور داشته و این کفر است به خلاف داستان سیّدالشّهداء علیه السّلام که بین ظهور خود خدا و اثر فعلی او تفاوت است.

هوالعلیم

شرک دارای مراتبی است که همه افراد حتی مؤمنین به استثناء عده ای خاص، گرفتار آن می باشند. ولی مقصود از آیه این مراتب نیست، بلکه همان شرک اصطلاحی و عدم پذیرش توحید است.

هوالعلیم
1 خیر ، آیه شریفه می فرماید: يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ .
2 انشاء اللَه .