دین در عرصه اجتماع

«تقیّه» به معنای پرهیز از ارائۀ کلام و یا فعلی است که انجام آن در موقعیّت خاصّ به صلاح و موردِ رضای الهی نمی‌باشد؛ چه ضرر آن متوجّه افراد دیگر یا متوجّه خود انسان شود. مثلاً طرح مطالبی که از ظرفیّت معرفتی افراد بیشتر است، برای مخاطبین مضرّ خواهد بود و انسان نباید مطرح کند و یا اینکه ممکن است آسیبی به انسان وارد آورند که برای انسان صحیح نباشد و نفعی بر این آسیب مترتّب نشود.

و بدین جهت، انسان باید آگاهی کافی نسبت به شرائط و محیط داشته باشد. چه بسا بیان یک مطلب، زمانی واجب و زمانی حرام خواهد بود و همینطور اقدامی، در زمانی لازم و در زمانی دیگر مشروع نباشد.

پرسش: دین چیستگروه: اعتقاداتکد: 228

کد: 22811/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات

با عرض سلام و ادای احترام خدمت استاد بزرگوار. چند وقتی است سؤالی عمیقا اینجانب را درگیر کرده و از همه امور دینی ام از جمله خرده پژوهش های دینی، ادای مستحبات و ... باز نگه می دارد. آن سؤال برای بنده که مقداری اصول عقائد خوانده و نیم نگاهی هم به دیگر مسائل دینی خویش انداخته این است که اساسا حقیقت دین چیست؟ و آن آموزه محوری که تمام آموزه های دین براساس آن قوت گرفته و تفسیر می شوند چه می باشد؟

هوالعلیم
دین عبارت از ربط انسان با مبدأ خویش است که بواسطه آن حرکت به سوی آن مبدأ هموار می شود.

پرسش: بررسی مسئله ارتداد چرا خروج از اسلام حکم اعدام دارد اما در ادیان دیگر این طور نیستگروه: اعتقاداتکد: 146

کد: 14611/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات

با سلام؛

چرا وقتی کسی از دین اسلام خارج می‌شود و به دین دیگر می‌رود، حکمش اعدام است؛ درصورتی‌که در ادیان دیگر چنین نیست؟

هو‌العالم.

خروج از دین و انکار آن در شریعت اسلام موجب ارتداد است و این مسئله به عنوان یک اصل از اصول روابطِ اجتماعی که بنای نظام اجتماع بر آن استوار است مورد نظر و توجّه است.

دین در نظام اجتماعی به عنوان اصیل‌ترین اصل و اساسی‌ترین محور و حیاتی‌ترین روش و منش قرار دارد که کلّ مبانی و قوانین اجتماعی مجتمع بر آن محور قرار گرفته و از آن مُنشعب می‌شود. دین ناموس یک مسلمان است و او همچنان که از زن و فرزندش در مقابل تعدّی و اضرار باید محافظت و مراقبت نماید، از دین خود این چنین و بلکه بسیار بیشتر و حسّاس‌تر باید اقدام کند.
خروج یک مسلمان از دین، فقط یک خروج نیست؛ بلکه به عنوان اهانت و بی‌اعتنایی و مسخره‌کردن آن تلقّی می‌شود و این نکته‌ای است که نزد خداوند قابل پذیرش نیست. اگر یک فرد بدون اینکه کسی مطّلع شود از دین خارج شد، باکی بر او نیست و کسی او را تعقیب نمی‌کند؛ مثل اینکه بدون اطّلاع افراد شرب خمر کند، امّا اگر این شرب خمر را در ملأ عام انجام داد و یا آثار آن در ملأ عام مشهود شد، او را حد می‌زنند. این‌جا هم همین‌طور است. کسی که بین خود و خدای خود این قضیه برایش اتفاق افتاد، کسی کاری به او ندارد؛ امّا اگر آمد و این خروج از دین را به سایر افراد بازگو کرد و یا مقاله نوشت یا سخنرانی کرد، معلوم می‌شود این فرد، غیر از خروج از دین، قصد و غرضی دیگر دارد. در این‌جاست که با او برخورد می‌شود.

البته باید توجّه داشت که خروج از دین، صرفاً موجب ارتداد نیست؛ بلکه باید ریشه و علل آن روشن گردد. چه‌بسا افرادی از روی جهالت و اِغواء به این مسئله دچار می‌شوند.