ظهور حضرت ولی عصر ارواحنا‌ فداه به معنای ظهور حقیقت تامّه و مطلقه است؛ یعنی اظهار و ابراز احکام واقعیّه بدون ترس از عدم استقبال عمومی. و این مرتبه از ظهور باید در زمانی تحقّق یابد که بشر تمام راه‌های وصول به سعادت و انتظام دنیوی را پیموده باشد و از تمامی افراد برای فلاح و رستگاری خود مدد گرفته باشد و به هر وسیله‌ای برای نظام حکومتی خود متمسّک شده باشد ولی در عین حال هیچ نتیجه‌ای عائد او نگشته و همچنان در سیطره نیروهای اهرمنی و شیطانی گرفتار باشد و هیچ مفرّی برای این معضله نیابد و هیچ مخلصی برای این مشکل پیدا نکند؛ جهالت و پیروی از هواهای نفسانی به صورت‌های مختلف و مظاهر گوناگون او را به ستوه در آورد و از تمامی کسانی که مختصر امید و آرزویی به نجات و دستگیری دارد جفا و نفاق و نیرنگ مشاهده نماید؛ در اینجا است که با بسته شدن تمامی درهای نجات و راه‌های فوز و فلاح، خود را بیچاره و بدبخت و وامانده از نیل به مطلوب و سعادت دارین مشاهده می‌نماید و از صمیم قلب و سویدای دل به دنبال تنها منجی عالم وجود روی می‌آورد و عاجزانه و ملتمسانه از عمق ضمیر خویش به دنبال آن محبوب و مطلوب و مقصود واقعی به هر طرف روی می‌آورد تا نشانی از او حاصل نماید؛ در این هنگام است که ظهور انجام می‌پذیرد و مورد استقبال تمامی افراد بشر در هر نقطه‌ای از نقاط کرۀ زمین واقع می‌گردد؛ ان‌شاء‌الله.

بنده این مطلب را در جلد دوّم اسرار ملکوت آورده‌ام. به‌طور کلی، روش بزرگان بر این مسئله نبوده است و چه بسا ممکن است زمانه خلاف آن را ثابت نماید. بنابراین نباید این‌گونه مطالب را ـ گرچه علم به صحّت آن داشت ـ ابراز نمود. تا چه رسد به اینکه ما نسبت به ظهور حضرت علم و یقین نداریم؛ بلکه این‌ها بر اساس برخی قرائن و شواهد غیر علمیّه انجام می‌پذیرد و چه بسا اثر سوئی در صورت مخالفت باقی می‌گذارد.

امّا اینکه «ظهور حضرت نزدیک است» مطلبی است که می‌توان آن را حدس زد.