پرسش و پاسخ های مربوط به نفخت فیه من روحی
تعداد: 3پرسش: معنای و نفخت فیه من زوحیکد: 2102
کد: 210211/04/2017 00:00:00گروه: اخلاق وعرفان
کد: 210211/04/2017 00:00:00گروه: اخلاق وعرفان
در جلسه 77عنوان بصری در مورد خلقت انسان بیاناتی داشتید که برداشت حقیر از کلام جنابعالی این بوده که خدا از ذات تنزل یافته خدا در وجود انسان قرار داده و نفخت فیه من روحی .دوسؤال دارم:برخی این روحی را مخلوق خدا می دانند که به علت ربط به ذات باری تعالی شرف یافته و روحی ذکر شده مانند بیتی در مورد خانه کعبه.
و دوم آیا مسئله با بسیط بودن ذات خدا منافات ندارد؟
و دوم آیا مسئله با بسیط بودن ذات خدا منافات ندارد؟
هوالعلیم
1ـ این بعضی چه کسانی هستند؟
2ـ هیچ منافاتی ندارد. بلکه اگر غیر از این میبود در بساطت خلل وارد میشد.
1ـ این بعضی چه کسانی هستند؟
2ـ هیچ منافاتی ندارد. بلکه اگر غیر از این میبود در بساطت خلل وارد میشد.
پرسش: راز ضمایر در ایات خلقت تفاوت روحی و روحنا در قران چیستکد: 48
کد: 4811/04/2017 00:00:00گروه: قرآن وتفسیر
کد: 4811/04/2017 00:00:00گروه: قرآن وتفسیر
بسم اللَه الرحمن الرحیم.
سلام علیکم؛
با توجه به آیات 72 سورۀ ص [فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ] و 12 سورۀ تحریم [فَنَفَخْنَا فِيهِ مِنْ رُوحِنَا]، تفاوت «روحِی» با «روحنا» و «نفختُ» با «نفخنا» چیست؟
هوالعلیم.
معنای «روحی» در آیۀ شریفۀ «فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فيهِ مِنْ رُوحي» همان حقیقتِ ذات احدیّت است، بدون تنزّل از مقامِ ذات به مراتب اسماء و صفات. و امّا «روحنا» به معنای ملکی است مقرّب که در بعضی از اخبار، از همۀ ملائکه بالاتر ذکر شده است. و اما معنای «نفختُ» تفاوتی با «نفخنا» ندارد و آن عبارت است از همان دَمیدن و اعمال ارادۀ تکوینیّه که در آیات با تعبیر «کُن فیکون» وارد شده است.
معنای «روحی» در آیۀ شریفۀ «فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فيهِ مِنْ رُوحي» همان حقیقتِ ذات احدیّت است، بدون تنزّل از مقامِ ذات به مراتب اسماء و صفات. و امّا «روحنا» به معنای ملکی است مقرّب که در بعضی از اخبار، از همۀ ملائکه بالاتر ذکر شده است. و اما معنای «نفختُ» تفاوتی با «نفخنا» ندارد و آن عبارت است از همان دَمیدن و اعمال ارادۀ تکوینیّه که در آیات با تعبیر «کُن فیکون» وارد شده است.
پرسش: منظور از نفخت فیه من روحی در قران چیست ایا خداوند روح داردکد: 29
کد: 2911/04/2017 00:00:00گروه: قرآن وتفسیر
کد: 2911/04/2017 00:00:00گروه: قرآن وتفسیر
با عرض سلام و خسته نباشید؛
من از محضر استاد سؤالی داشتم: میخواهم بدانم وقتی که خداوند در قرآن می فرماید: (نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي) [از روح خود در او دمیدم] منظور از این آیه چیست؟ مگر خداوند هم مانند انسان روح دارد که میفرماید: «شما را از روح خودم آفریدم»؟
آیا میتوان گفت: «خداوند روحی شبیه روح انسان است ولی با این تفاوت که روح انسان محدودیتهایی دارد اما روح خداوند بیانتهاست»؟
با تشکر.
هوالعلیم.
روح خداوند، همان ذات بَحت و بسیط و حقیقت وجود است که مرتبۀ او مقدّم بر رتبۀ اسماء و صفات کلّیۀ اوست و سایر موجودات از اسماء و صفات او نشئت گرفتهاند؛ بدین لحاظ، مرتبۀ انسان از تجرّد تامّ و روحانیّت محض انتزاع گردیده است و این به معنای روح میباشد.
روح خداوند، همان ذات بَحت و بسیط و حقیقت وجود است که مرتبۀ او مقدّم بر رتبۀ اسماء و صفات کلّیۀ اوست و سایر موجودات از اسماء و صفات او نشئت گرفتهاند؛ بدین لحاظ، مرتبۀ انسان از تجرّد تامّ و روحانیّت محض انتزاع گردیده است و این به معنای روح میباشد.