آیا عصمت امامان امری اکتسابی است یا انتصابی؟ اگر انتصابی است ، پس چگونه می تواند الگوی ما باشد و اگر اکتسابی است ، چگونه مثلا در سنین بسیار کم ( کودکی) برخی امامان به آن رسیده اند و حتی در برخی مواقع کودک شیر خوار یا طفل شش ماهه را بسیار بزرگوار و گرامی می داریم

سلام جناب آقای طهرانی
1) شما در یکی از جلسات اخیر فرموده اید در هر زمان فقط یک معصوم است و وقتی امام حسن هست امام حسین معصوم نیست و آن چیزی را که امام حسن ادراک می کند، امام حسین ادراک نمی کند و آن چیزی را که علی علیه السلام ادراک می کند حضرت فاطمه سلام اللَه علیها نعوذ باللَه ادراک نمی کند لذا اعتراض کرد و حضرت علی گفت اگر می خواهی اسم پدرت را در اذان بگویند و حذف نکنند صبر کن . لطفاً بفرمایید که پس حضرت فاطمه چه زمانی معصوم بودند و چه زمانی آن مسائل را ادراک کرده اند ؟! چون همیشه در زمان حیات نورانی ایشان یک معصوم بوده است .
پس کلام حضرت رسول که فرمودند علی تو هر چیز را که من می بینم و می شنوم ، می بینی و می شنوی چه می شود ؟
وانگهی شما می گوئید حضرت علّامه طهرانی فرمودند: اصحاب سیّدالشّهداء با ایشان یکی بودند پس حضرت زینب سلام اللَه علیها هم که شب عاشورا یک گلایه ای با حضرت کردند و امام ایشان را به صبر دعوت کرد با ایشان یکی بود. حال نمی توان گفت که آن موارد هم که شما ذکر کردید از همین قبیل است و این ها در باطن یک اتّحادی با هم داشتند. یعنی حضرت زهرا ارواح العالمین لتراب مقدمها الفداء زبانم لال از اصحاب امام حسین مرتبه نازل تری دارند و نمی توانند با امام علی اتّحاد درونی داشته باشند؟ و یا همین شعر که می فرماید: میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست! آیا این رابطه بین اولیاء خدا چیزی است که با افهام و عقول دست یافتنی باشد؟