زیادی رزق و قِلّت آن، در صورتی موجب خیر و عافیت است که صلاح بنده در همان میزانِ مقدّر و مکتوب قرار گرفته باشد و الّا صرف زیادی رزق، بدون جهت خیر و صلاح، نه‌تنها مفید نیست، بلکه چه‌بسا موجب غفلت و انانیّت و توغّل در کثرات و بالنّتیجه دوری از رحمت و لطف پروردگار است؛ بنابراین خوب است انسان از خداوند در همه حال عافیت را بخواهد و صلاح خود را؛ و به‌جایِ خواست و میل به این امور، اختیار خود را به خدا بسپارد و ارادۀ او را بر ارادۀ خود ترجیح دهد و بداند رزق‌های مادّی ـ چه کم و یا زیاد ـ چند روزی بیشتر دوام ندارد و آن‌چه برای انسان ابدیّت دارد و با او خواهد بود، رزق‌های معنوی و روحی است؛ بنابراین هیچ‌گاه بزرگان دستوراتی برای زیادی رزق به شاگردانشان نمی‌دادند؛ گرچه در این قضیه، مطالبی وجود دارد و دستوراتی یافت می‌شود.