هو العلیم.

شکی نیست که شرائط متفاوت در زندگی انسان چه قبل از تولد و چه پس از آن در تمایلات انسان نسبت به اهداف و اموری که به آن می پردازد نقش دارند و بدین جهت است که بسیار تاکید شده قبل از تولد در طول دوران حمل و نیز پس از آن نسبت به امور تربیتی پدر و مادر اهتمام فراوان داشته باشند.

امّا سخن اینجاست که نقش تعیین کننده در همه امور همان اختیار و تصمیم انسان است که حقیقتی است بالاتر و قدرتمند تر و غالب بر جمیع شرائط و ظروفی که فرد در آن شرائط و ظروف به سر می برده است. و اگر این مسئله وجود نداشت تکلیف از ناحیه پروردگار بر آن فرد عبث و لغو خواهد بود.

بلی فرزندی که حتی از نطفه حرام به دنیا آید کدورت ذاتی ندارد و موجودی است که مستعدّ برای هدایت می باشد مانند سایر افراد حتی ممکن است به درجات عالیه برسد و نفس او بواسطه ارتقاء در مراتب بالا تغییر کند و خداوند نیز به هر فردی به میزان قدرت و استطاعت بر عمل از روی اراده و اختیار پاداش خواهد داد.

و امّا مسئله عدم جواز مرجعیّت باید گفت: احراز مرجعیّت تاج افتخاری نیست که شخصی از عدم وصول به آن احساس حرمان و خسران نماید بلکه انسان تا می تواند باید خود را از وارد شدن در این عرصه نگه‌دارد و بی جهت عهده دار تکالیف و وظائف افراد نشود و بار خود را سنگین نسازد.

هو العلیم

بُعد و دوری از رحمت پروردگار.

هوالعلیم
چنین مطلبی از بزرگان نقل نشده است.

هوالعلیم
تولّد از زنا علّت تامّه برای فساد و تباهی نیست بلکه یکی از عوامل و معدّات آن است مثل سایر علل.

هوالعلیم
1- خداوند خود می داند که با او چه کند و چه عاقبتی برای او در نظر بگیرد.
2- اجتهاد برای زنازاده اشکال ندارد بلکه به جهت مصالحی نمی توان از او تقلید کرد.

هوالعلیم
نظام دنیا بر اساس خیر و شر است و اگر ظالمی وجود نداشت دیگر امتحانی نیز معنی نداشت و تکلیفی نبود و هر کس به آن فعلیّت خویش نمی رسید و خوب و بد از هم متمایز نبود. خداوند تکلیف کرده است که در مقابل همین ظالمین بایستید و با آنان برخورد کنید.

هوالعلیم
پاسخ این پرسش بسیار ساده و روشن است . مگر افرادی که در زمان ائمه علیهم السلام بودند همه به آنها دسترسی داشته اند؟ غیر از تعدادی اندک که در شهر امام بوده اند و تازه در زمان حصر و تقیه نبودند کسی دسترسی نداشت ، افرادی که در شهرهای دور زندگی می کردند ، کی امام را می دیدند؟ و یا مثلاً در زمان امام موسی بن جعفر علیهما السلام سالها آن حضرت در زندان بودند و کسی از ایشان اطلاع نداشت و یا در زمان امام هادی و امام حسن عسگری علیهما السلام غیر از اندکی از شیعیان کسی با آنها ملاقات نداشت زیرا آنها تحت نظر بودند ولی در تمام این موارد ولایت امام علیه السلام بر احوال همه مردم حاکم و غالب و ناظر بود، مگر بین زمان غیبت و حضور برای امام علیه السلام فرق می کند؟ امام که مثل من و شما نیست تا جهت اطلاع بر احوال ما مجبور باشد حضور عینی و فیزیکی در مجامع و محافل داشته باشد. در این صورت او مانند ما خواهد بود نه امام . او از خود شما به شما نزدیک تر است و پیش از آنکه خطوری در ذهن شما پیدا شود او اطلاع دارد و پیش از آنکه اراده بر انجام کاری بنمائید او خبر دارد ، آن وقت چگونه تصور می کنید که وجود ما در زمان غیبت موجب نقصان کمالی ما خواهد بود؟!
و بر این اساس تولد و نشو و نمای یک فرد در اجتماع شیعی یا در بلاد کفر نیز توجیه پیدا می کند و خداوند برای او نیز پرونده خاصّ خود را قرار داده است . همین که شما به امام علیه السلام توجه کنید مشمول نظر و لطف او خواهید بود .