طبق آیۀ شریفۀ 101 سورۀ نساء (وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا …) خواندن نماز به‌صورت شکسته به شرط این است که ترس از فتنۀ کفار باشد؛ پس در جایی که این شرط نباشد نباید نماز را شکسته خواند. اگر نظر حضرتعالی قصر نماز در سفر به صورت مطلق می‌باشد، پس توجیه آیه چگونه است؟

با سلام و خسته نباشید؛
می‌خواستم بپرسم که با توجه به آیۀ 101 سورۀ نساء که خداوند می‌فرمایند: «هنگامی که سفر می‌کنید، گناهی بر شما نیست که نماز را کوتاه کنید، درصورتی‌که از فتنۀ کافران بترسید؛ زیرا کافران، دشمن آشکاری برای شما هستند» و در آیۀ 103 سورۀ نساء خداوند می‌فرمایند: «و هنگامی که نماز را به پایان رساندید خدا را یاد کنید، ایستاده و نشسته و در حالی که به پهلو خوابیده‌اید. و هرگاه آرامش یافتید نماز را بر پا دارید؛ زیرا نماز، برای مؤمنان وظیفه‌ای است ثابت و دارای اوقات معین»؛ حالا با توجه به این دو آیۀ قرآن کریم، چرا ما در سفر کمتر از ده روز، نماز را شکسته می‌خوانیم در‌صورتی‌که از کافران ترسی نداریم؟ مجوّز شکسته شدن نماز در سفر چیست؟
با تشکر.