با عرض سلام و ادب محضر حضرت آيت اللَه سید محمد محسن حسنی طهرانی مدّ‌ظلّه‌العالی؛
پيشاپيش از اينکه مصدّع وقت حضرتعالی می‌شوم پوزش می‌طلبم. چند سؤال:
1. آيا می‌توان در ادعيۀ مأثور تصرّف کرد؟ مثلاً تغييرِ ضمير داد يا بخش‌هایی که متناسب با حال و معرفت داعی است را قرائت کرد؟ در اين صورت، آيا دعای قرائت‌شده مأثور است يا از حال مأثور بودن خارج می‌شود؟
2. آيا برای قرائت ادعيۀ مأثور، اجازه از عالم، عارف و... لازم است يا خير؟
3. در صورت نياز به اجازه، شامل کدام عناوين و موضوعات می‌شود؟ آیا مستندِ روایی يا قرآنی برای اين موضوع وجود دارد؟
4. آيا اجازه، در اجابت دعا يا ذکر مؤثّر است؟
5. نسبت دادن منشأ علوم غريبه به حضرات معصومين ـ به خصوص اميرالمؤمنين صلوات‌اللَه‌عليه ـ چقدر صحّت دارد؟ آيا در منابع معتبر روایی، مطلبی در این‌باره نقل شده است؟

با سپاس فراوان.

بسم الله الرحمن الرحیم.

سلام علیکم؛

لطفاً معادل عربی این دعا را با ذکر کامل و صحیح تمامی الفاظ آن برایم بنویسید: «خدایا، از تو همسر شایسته، خانه‌ای بزرگ، مرکبی مناسب برای سواری و فرزند صالح درخواست می‌کنم.»