هوالعلیم
عرش به معنای استیلاء و احاطه و سیطره و ولایت بر عوالم وجود است و این معنا قطعاً به یک مرتبه از مراتب مادی و دنیوی اطلاق نمی شود. زیرا خود ماده و دنیا مشمول احاطه و ولایت پروردگار می باشد.
عرش اصطلاحا همان تخت و کرسی شاهنشاهی سلطان و حاکم است که اوامر و دستورات را از آن مرتبه انشاء می نماید و این مسأله به مقام امر و مشیت پروردگار گفته می شود، یعنی از مرتبه نزول اسماء کلیه حق که آن ارادۀ قاهره باعث نزول اسماء و صفات او در عالم ممکنات می شود.پس همانطوری که تخت سلطنت محلی برای تنفیذ و امضاء اوامر و دستورات سلطان است همین طور مقام امضاء و تقدیر حوادث عوالم وجود که از اسماء پروردگار نشأت می گیرد را عرش می نامند و ملائکه ای که آن تقدیر و اراده را صورت خارجی می بخشند حملۀ عرش می نامند و این مرتبه فوق زمان و مکان است.
و همینطور در مسأله معراج آنچه به پروردگار قرب پیدا نمود،روح رسول خدا بود. زیرا جسم که در مرتبه دنیا و ماده محبوس و مقیّد است و روح آن بزرگوار از همانجا که نزول یافته بود به همانجا بازگشت نموده است. واین مرتبه خارج از قرب و بعد مکانی می باشد.