پرسش و پاسخ های مربوط به متون و کتب عرفانی
تعداد: 2کد: 202711/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات
حضرت علامه طهرانی قدّس اللَه نفسه الزکیّه در جلد دوم از نور ملکوت قرآن قبل از اسم جناب قطب الدین راوندی عبارت "شیخ و امام" را به کار می برند. این مسأله برای بنده سؤال شده است، چراکه ایشان در جای دیگر گفته اند به کار بردن لفظ "امام" برای علمای شیعه مرسوم نبوده است.
سؤال دیگر اینکه آیا مطالبی که اولیای الهی در کتب خود می آورند(خصوصاً کتب علامه یا فرضاً فتوحات مکیّه) با توجه و استناد به علوم بشری زمانشان است (چه علوم مادی و چه فلسفه و حکمت) و قابل تأمل و بررسی هستند یا اینکه مطلب به شکل دیگریست؟
بسیار متشکرم
مرحوم والد قدس اللَه سره در جلد هجدهم امام شناسی اثبات می کنند که در فرهنگ شیعه مرسوم نبوده است که لفظ امام را بر غیر معصوم علیه السلام بکار ببرند البته ممکن است در برخی موارد استثنائاً چنین تعبیری وجود داشته باشد و این نه از جهت جواز بلکه از روی عدم فهم صحیح و مسامحه اتفاق افتاده است. و تعبیر مرحوم آقا بر اساس همان شهرت بوده است.
و اما سؤال دوم عرض می شود:
مطالب اولیای الهی گاه مستند به علوم و ادراک زمان خویش است که البته بر حسب میزان تکامل علمی و تجربی هر عصری متفاوت است. ولی بسیاری از آن مطالب ربطی به علوم عصر ندارد مانند معارف وحیانی و مطالب فلسفی و عرفانی و مسایل فقهی و غیره و این مطلب نه تنها به اولیای الهی مربوط نمی شود بلکه در سایر افراد نیز مسئله ممکن است از این قبیل نباشد.
کد: 8711/04/2017 00:00:00گروه: حدیث ودعاء
با توجه به جستجوی مختصر در این مورد در اینترنت، گویا این حدیث بیشتر از کتب اهل سنت نقل شده است؛ ولی بند سوم آن ـ یعنی معنی احسان ـ در کتب شیعه آمده است؛ نه کلیّت سه بند حدیث (اسلام، ایمان و احسان).
خواهشمند است در صورت امکان، هرچه سریعتر جواب این سؤال را برای بنده ارسال فرمایید.
متن حدیث: قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی اللَه عليه وسلم) يَوْمًا بَارِزًا لِلنَّاسِ، فَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ، يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْإِيمَانُ؟ قَالَ: «أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ، وَمَلَائِكَتِهِ، وَكِتَابِهِ، وَلِقَائِهِ، وَرُسُلِهِ، وَتُؤْمِنَ بِالْبَعْثِ الْآخِرِ» قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْإِسْلَامُ؟ قَالَ: «الْإِسْلَامُ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ وَلَا تُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا، وَتُقِيمَ الصَّلَاةَ الْمَكْتُوبَةَ، وَتُؤَدِّيَ الزَّكَاةَ الْمَفْرُوضَةَ، وَتَصُومَ رَمَضَانَ». قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْإِحْسَانُ؟ قَالَ: «أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ، فَإِنَّكَ إِنْ لَا تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ». قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ مَتَى السَّاعَةُ؟ قَالَ: «مَا الْمَسْئُولُ عَنْهَا بِأَعْلَمَ مِنَ السَّائِلِ، وَلَكِنْ سَأُحَدِّثُكَ عَنْ أَشْرَاطِهَا: إِذَا وَلَدَتِ الْأَمَةُ رَبَّهَا فَذَاكَ مِنْ أَشْرَاطِهَا، وَإِذَا كَانَتِ الْعُرَاةُ الْحُفَاةُ رُءُوسَ النَّاسِ فَذَاكَ مِنْ أَشْرَاطِهَا، وَإِذَا تَطَاوَلَ رِعَاءُ الْبَهْمِ فِي الْبُنْيَانِ فَذَاكَ مِنْ أَشْرَاطِهَا، فِي خَمْسٍ لَا يَعْلَمُهُنَّ إِلَّا اللَّهُ». ثُمَّ تَلَا (صلی اللَه عليه وسلم): [إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْأَرْحَامِ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَاذَا تَكْسِبُ غَدًا وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ] (لقمان: ٣٤) قَالَ ثُمَّ أَدْبَرَ الرَّجُلُ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی اللَه عليه وسلم): «رُدُّوا عَلَيَّ الرَّجُلَ»، فَأَخَذُوا لِيَرُدُّوهُ فَلَمْ يَرَوْا شَيْئًا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی اللَه عليه وسلم): «هَذَا جِبْرِيلُ جَاءَ لِيُعَلِّمَ النَّاسَ دِينَهُمْ».
مضامین حدیث، گواه صادقی بر انتساب آن به رسول اللَه است.