رسالت پیامبران الهی بر اساس کیفیت تخاطب بین مردم و پیامبران شکل می گیرد و هدف از بعثت پیامبران هدایت و تکامل انسان است در هر مرتبه ای که قابلیت آن را داشته باشد. طبیعی است که ابلاغ مبانی دینی و اعتقادات وحیانی در هر زمان امکان پذیر نمیباشد و چه بسا موجب اختلال در دیدگاه و نگرش انسانها می شده است. آنچه که برای توجیه این مسئله بسیار مهم حیاتی خواهد بود اینست که هیچ عذری از جانب آدمیان در ارتباط با هدایت و ارشاد خود مقبول قرار نگیرد. و راه سعادت برای هر فردی که بخواهد قدم در آن بگذارد مهیّا باشد خواه در دین موسی یا مسیح یا رسول الله باشد. کسی که بخواهد عذر و بهانه بیاورد در همه احوال خواهد آورد. و مگر یهود زمان پیامبر با علم و یقین به آن حضرت بهانه نیاوردند و همچنین نصاری.

بهانه آوردن در هر شرائط و هر ظرفی قابل اجراست. و خاتمیّت رسول خدا اگر جلوی چرندیّات امروزی را نگرفته است، وجود یک دین دیگر نیز جلوگیر از بهانه گیری افراد معاند و مغرض نخواهد بود.

حجت الهی بر همه کس تمام است حال اگر کسی نمی خواهد به جهت اغراض نفسانی و امراض روحی بپذیرد باید به فکر معالجه خودش باشد و ارتباطی به خاتمیّت و تعدّد پیامبران ندارد.

شریعت حضرت عیسی تبدیل به طریقت نشد؛ بلکه با تغییر‌هایی در شریعت قبل، به صورت متکامل‌تر و تا حدودی در جنبه‌های روحی و معنوی عمیق‌تر عرضه شد.

باید به این نکته توجه نمود که در هر شریعتی هم جنبۀ ظاهری و هم باطنی ـ که از او به طریقیّت یاد می‌شود ـ وجود داشته است ولی این مطلب هرچه به جلو آمده است لطیف‌تر و عمیق‌تر گردیده است تا در شریعت حضرت رسول صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلّم به کمال خود رسید و این مطلب از کیفیّت دستورات و مبانی به خوبی روشن می‌شود.