با توجه به احادیثی که از امام صادق علیه‌السلام دربارۀ روز نوروز نقل شده است ـ مبنی بر اینکه در این روز حضرت علی علیه‌السلام بت‌های درون خانۀ کعبه را به زیر افکنده‌اند و یا فرشتۀ وحی بر پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم نازل شده است ـ می‌خواستم بدانم آیا این احادیث جعلی هستند یا خیر؟ همچنین، آیا روز نوروز در اسلام از اهمیت و جایگاه خاصی برخوردار است؟

آیا این حدیث که از حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام دربارۀ چهار ذکر برای برطرف شدن چهار نوع گرفتاری (ترس، اندوه، مکر و طلب دنیا) نقل شده است، از نظر سندی صحیح است؟ آیا عمل کردن به این حدیث و استناد به این اذکار برای عمومِ مردم جایز است؟

متن حدیث مورد نظر به شرح زیر است:

حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام فرموده‌اند: در شگفتم برای کسی که از چهار چیز بیم دارد، چگونه به چهار کلمه پناه نمی‌برد:

۱. در شگفتم برای کسی که ترس بر او غلبه کرده، چگونه به ذکر «حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ» (سوره آل‌عمران، آیه ۱۷۱) پناه نمی‌برد؛ در حالی که خداوند در پی آن فرموده است: «پس (کسانی که به عزم جهاد خارج گشتند و…) همراه با نعمتی از جانب خداوند (عافیت) و فضلی بازگشتند و هیچ گزندی به آنان نرسید.»

۲. در شگفتم برای کسی که اندوهگین است، چگونه به ذکر «لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ» (سوره انبیاء، آیه ۸۷) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند در پی آن فرموده است: «پس ما یونس را در اثر تمسک به ذکر یاد شده، از اندوه نجات دادیم و همین‌گونه مؤمنین را نجات می‌بخشیم.»

۳. در شگفتم برای کسی که مورد مکر و حیله واقع شده، چگونه به ذکر «أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللهِ إِنَّ اللهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ» (سوره غافر، آیه ۴۴) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند در پی آن فرموده است: «پس خداوند (موسی را در اثر ذکر یاد شده) از شر و مکر فرعونیان مصون داشت.»

۴. در شگفتم برای کسی که طالب دنیا و زیبایی‌های آن است، چگونه به ذکر «مَا شَاءَ اللهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ» (سوره کهف، آیه ۳۹) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند در پی آن فرموده است: «(آن مرد مؤمن) گفت: اگر تو مرا به مال و فرزند کمتر از خود می‌دانی، امید است خداوند مرا بهتر از باغ تو بدهد.»

تصویری از صفحۀ ۱۶۴ کتاب «سفینة البحار و مدینة الحِکَم و الآثار» اثر مرحوم شیخ عباس قمی به دست من رسیده که در آن حدیثی منسوب به امام حسین علیه‌السلام دربارۀ ایرانیان نقل شده است؛ با این مضمون که: «ما از تبار قریش هستیم، دوستداران ما عرب و دشمنان ما ایرانیان هستند. روشن است که هر عربی از هر ایرانی بهتر و بالاتر، و هر ایرانی از دشمنان ما نیز بدتر است. باید ایرانیان را دستگیر کرد و به مدینه آورد، زنانشان را فروخت و مردانشان را به بردگی و غلامی اعراب گماشت». لطفاً راهنمایی بفرمایید که سند و اعتبار این حدیث چگونه است و چطور باید به شبهات مطرح شده پیرامون آن پاسخ داد؟

آیا این دو روایت صحیح هستند که:

اولاً، «کسی که یک شب در شهر قم اقامت کند، فشار قبر از او برداشته می‌شود»؟

ثانیاً، «ثواب یک شب اقامت در قم، بیشتر از چهل شب عبادت است»؟