با توجه به احادیثی که از امام صادق علیه‌السلام دربارۀ روز نوروز نقل شده است ـ مبنی بر اینکه در این روز حضرت علی علیه‌السلام بت‌های درون خانۀ کعبه را به زیر افکنده‌اند و یا فرشتۀ وحی بر پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم نازل شده است ـ می‌خواستم بدانم آیا این احادیث جعلی هستند یا خیر؟ همچنین، آیا روز نوروز در اسلام از اهمیت و جایگاه خاصی برخوردار است؟

تصویری از صفحۀ ۱۶۴ کتاب «سفینة البحار و مدینة الحِکَم و الآثار» اثر مرحوم شیخ عباس قمی به دست من رسیده که در آن حدیثی منسوب به امام حسین علیه‌السلام دربارۀ ایرانیان نقل شده است؛ با این مضمون که: «ما از تبار قریش هستیم، دوستداران ما عرب و دشمنان ما ایرانیان هستند. روشن است که هر عربی از هر ایرانی بهتر و بالاتر، و هر ایرانی از دشمنان ما نیز بدتر است. باید ایرانیان را دستگیر کرد و به مدینه آورد، زنانشان را فروخت و مردانشان را به بردگی و غلامی اعراب گماشت». لطفاً راهنمایی بفرمایید که سند و اعتبار این حدیث چگونه است و چطور باید به شبهات مطرح شده پیرامون آن پاسخ داد؟

در کتاب امام‌شناسی مرحوم علامه، از معلّی بن خُنیس به عنوان یکی از شیعیان ممتاز امام صادق علیه‌السلام یاد شده است و تنها ایرادی که متوجه او دانسته‌اند، عدم تمکین از دستور امام در موضوعِ کشف سرّ است. آیا صرفِ همین نکته موجب می‌شود گفتار او از اعتبار خارج شده و مردود به شمار آید؟

از آن‌جا که یکی از راویان مهم احادیث مربوط به «نوروز» اوست، و با توجه به این‌که شما و مرحوم والد شما «نوروز» را بدعت دانسته‌اید، در این صورت باید چنین احادیثی را مردود دانست و معلّی را نیز راوی ضعیف محسوب کرد.

اکنون پرسش این است: اگر ملاک ضعف، تمرّد از دستور امام در یک مورد باشد، آیا باید هشام بن حکم را نیز ـ که نزد امام صادق ممدوح و نزد امام کاظم علیهماالسلام مورد غضب بوده است ـ راوی ضعیف بدانیم؟ حال آن‌که چنین نظری در هیچ کتابی پذیرفته نشده است.

سرّ این تفاوت چیست؟ آیا اشکال از عالمان علم رجال در مورد هشام است یا نکته دیگری در میان است؟

با تشکر.