پرسش و پاسخ های مربوط به تعریف مفاهیم دینی
تعداد: 4
هوالعالم.
«توحید» یعنی انحصار اسم و صفت و فعل در کل عوالم وجود در ذات خدای متعال، به این معنی که تمام حقایق موجوده در عالم ـ چه مجرّده و چه مادیّه ـ همه و همه مستند به یک مبدأ و برخاسته از یک ریشه میباشند و هیچ اثر و سببی در عالمِ وجود، بدون نزول آن از مسبّبالاسباب حقیقت خارجی ندارد و خدای متعال که اصل وجود است در مرتبۀ نزول و اظهار و تعیّن به صور متعیّنات خارجیّه و مراتب متفاوته از وجود، نمود و ظهور یافته است و هیچ موجودی ـ چه درنفس وجود خود و چه در حدود ماهوی خود ـ خارج از دایرۀ ذات پروردگار نمیباشد؛ چنانچه مرحوم والد رضواناللَهعلیه میفرماید: «خدا از همه برتر و بالاتر، و در عین حال با هر موجودی هست و معیّت ذاتی دارد. ذات احدیتش را طائر بلندپروازِ فهم، بدان ذروه به قدر ذرهای راه ندارد و در عین حال مقام واحدیتش در اسماء و صفاتش ظهور نموده؛ با هر پشهای است و با هر نملهای است و با هر ذرّهای است. این است حقیقت توحید.» (نور ملکوت قرآن، جلد اوّل، صفحه 299 و 300)
«توحید» یعنی انحصار اسم و صفت و فعل در کل عوالم وجود در ذات خدای متعال، به این معنی که تمام حقایق موجوده در عالم ـ چه مجرّده و چه مادیّه ـ همه و همه مستند به یک مبدأ و برخاسته از یک ریشه میباشند و هیچ اثر و سببی در عالمِ وجود، بدون نزول آن از مسبّبالاسباب حقیقت خارجی ندارد و خدای متعال که اصل وجود است در مرتبۀ نزول و اظهار و تعیّن به صور متعیّنات خارجیّه و مراتب متفاوته از وجود، نمود و ظهور یافته است و هیچ موجودی ـ چه درنفس وجود خود و چه در حدود ماهوی خود ـ خارج از دایرۀ ذات پروردگار نمیباشد؛ چنانچه مرحوم والد رضواناللَهعلیه میفرماید: «خدا از همه برتر و بالاتر، و در عین حال با هر موجودی هست و معیّت ذاتی دارد. ذات احدیتش را طائر بلندپروازِ فهم، بدان ذروه به قدر ذرهای راه ندارد و در عین حال مقام واحدیتش در اسماء و صفاتش ظهور نموده؛ با هر پشهای است و با هر نملهای است و با هر ذرّهای است. این است حقیقت توحید.» (نور ملکوت قرآن، جلد اوّل، صفحه 299 و 300)
پرسش: تفاوت سب و برائت چرا امام علی اجازه سب دادند اما از برائت نهی کردندکد: 169
کد: 16911/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات
کد: 16911/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات
بسماللهالرحمنالرحیم.
سلامعلیکم؛
امیرالمؤمنین علی علیهالسلام میفرمایند: «اگر دشمنان، شما را مجبور کردند که مرا سب کنید، سب کنید؛ ولی اگر از شما خواستند که از من برائت بجویید، اصلاً این کار را نکنید؛ چراکه من بر فطرت، توحید و اسلام زاده شدهام.»
تفاوت میان «سب کردن» و «برائت جستن» در چیست؟
هوالعلیم.
«سبّ» به معنای دشنام دادن است؛ ولی «برائت» به معنای انفکاک و دوئیّت و افتراق در مسیر است.
«سبّ» به معنای دشنام دادن است؛ ولی «برائت» به معنای انفکاک و دوئیّت و افتراق در مسیر است.
پرسش: ایا در اسلام چیزی به نام بدعت خوب داریمکد: 168
کد: 16811/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات
کد: 16811/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات
آیا بدعت کلاً حرام است؟ یا اینکه بدعتِ خوب و بد نیز داریم؟
هوالعلیم.
«بدعت» به معنای وارد کردن یک رفتار در دین است، درحالیکه آن رفتار از دین نبوده است و از این جا روشن میشود اگر این رفتار جنبۀ اعتقادی نداشته باشد ـ گرچه خارج از آموزه های دینی باشد ـ بدعت به حساب نمیآید؛ پس انجام دادن امری، به قصد این که از ناحیۀ دینِ بهخصوصی آمده است ـ گرچه خود آن امر، پسندیده باشد ـ حرام است. مثلاً انسان از پیشِ خود دعایی اختراع کند و اینطور وانمود کند که از جانب اولیای دین به دست ما رسیده است و همینطور اگر انسان به نحوی عمل نماید که آن عمل، کمکم در ذهن و نفس اشخاص به صورت امری لازم و مؤیّد و مُمضا از جانب شرع تلقی شود نیز حرام است.
«بدعت» به معنای وارد کردن یک رفتار در دین است، درحالیکه آن رفتار از دین نبوده است و از این جا روشن میشود اگر این رفتار جنبۀ اعتقادی نداشته باشد ـ گرچه خارج از آموزه های دینی باشد ـ بدعت به حساب نمیآید؛ پس انجام دادن امری، به قصد این که از ناحیۀ دینِ بهخصوصی آمده است ـ گرچه خود آن امر، پسندیده باشد ـ حرام است. مثلاً انسان از پیشِ خود دعایی اختراع کند و اینطور وانمود کند که از جانب اولیای دین به دست ما رسیده است و همینطور اگر انسان به نحوی عمل نماید که آن عمل، کمکم در ذهن و نفس اشخاص به صورت امری لازم و مؤیّد و مُمضا از جانب شرع تلقی شود نیز حرام است.
پرسش: منظور از تفقه در قران و روایات چیستکد: 62
کد: 6211/04/2017 00:00:00گروه: قرآن وتفسیر
کد: 6211/04/2017 00:00:00گروه: قرآن وتفسیر
مراد از «تفقّه» ـ كه در قرآن و روايات آمده ـ چيست؟
هوالعلیم.
[«تفقّه» یعنی:] پیبردن به حقایق وحیانی از طُرق و مسیرهای معیّن و تعریف شده که توسط حضرات معصومین علیهمالسلام، از ناحیۀ اولیای الهی و عرفاء باللَه، به دست ما میرسد.
[«تفقّه» یعنی:] پیبردن به حقایق وحیانی از طُرق و مسیرهای معیّن و تعریف شده که توسط حضرات معصومین علیهمالسلام، از ناحیۀ اولیای الهی و عرفاء باللَه، به دست ما میرسد.