تفسیر کلام گهربار امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در نهج‌البلاغه، حکمت ۱۴۱ که می‌فرمایند: «قِلَّةُ الْعِیَالِ أَحَدُ الْیَسَارَیْنِ» (کمیِ عیال و فرزند، یکی از دو [عامل] گشایش و آسایش است) چیست؟ با توجه به برخی توصیه‌های دینی و رویکردهایی که بر تکثیر فرزند و نقش بانوان در این زمینه تأکید دارند، این سخن حضرت چگونه تبیین می‌شود؟

سلام عليكم؛

1. احتراماً با عنايت به سورۀ شريفۀ واقعه و مطابق با جلد اول کتاب معاد شناسی، انسان‌ها به سه گروهِ اصحاب مقرّب، يمين و شمال تقسيم می‌شوند كه در كتاب نامبرده، به‌صورت خلاصه ويژگی‌هایی را علّامه ذكر نموده‌اند؛ لذا خواهشمند است ويژگی‌های بيشتری از آن‌ها را ذكر بفرمایید.

2. اگر انسان، در كل اعمال خوبی دارد ولی در یک يا دو مورد لَنگ‌می‌زند، در كدام دسته قرار می‌گيرد؟

3. كدام یک از مراحل سير و سلوک، مربوط به اصحاب يمين و كدام یک مربوط به مقرّبين می‌باشد؟ الف: جهاد اكبر (هنوز از طبيعت خارج نشده ولی اعمالش خوب است)، ب: سير برزخی، ج: عالم ارواح (ملكوت اعلیٰ)، د: فنای فی اللَه و بقای باللَه؟

1. آیا استخراج و برداشت نکات دلخواه از آیات قرآن، مصداق «تفسیر به رأی» محسوب می‌شود؟

2. آیا تأویل آیات قرآن بر امام زمان(عج)، در مواردی که در روایات چنین تأویلی نقل نشده است، اشکال دارد؟

3. چرا بیشتر آیات قرآن را می‌توان نسبتاً آسان ترجمه کرد، اما عبارات نهج‌البلاغه چنین نیست و برای فهم آن‌ها معمولاً نیاز به مراجعه به لغت‌نامه وجود دارد؟

با عرض سلام؛

با توجه به آیه «صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ»، منظور از کسانی که خداوند به آنان نعمت داده و راه آنان درخواست می‌شود چیست؟ این افراد چه کسانی هستند و با چه نشانه‌هایی می‌توان آنان را شناخت؟