سلام علیکم عنایت فرمایید در ارتباطات خانوادگی ازچه سنی بین دخترها وپسرها جدایی بیاندازیم.باتشکر

با سلام و تشکر از وقتی که صرف می‌کنید.

بنده در طول زندگی‌ام متاسفانه چندین مورد با پسرها در ارتباط بودم (البته فقط در حد موبایل و اینترنت و هیچ وقت حضوری نبوده و همیشه هم سعی کردم حد خودم را حفظ کنم). چندین بار توبه کردم و تقریباً دو سه سالی بود که دیگر با هیچ پسری در ارتباط نبودم. تا اینکه در دانشگاه با پسری آشنا شدم و واقعاً فریب شیطان رجیم لعین را خوردم و با اینکه سابقهٔ همکلاسی‌ام را تا حدودی می‌دانستم، اما باز هم ارتباط پیامکی را شروع کردم. البته کاملاً با حفظ شئونات. ولی خب ایشان دنیایش به کلی با من متفاوت است و خیلی صمیمی برخورد می‌کند. وقتی من این مسئله را و اینکه این نوع برخورد را نمی‌پسندم گفتم، به او برخورد و کلی حرف زد، ولی من دیگر جواب ندادم. در واقع او اصلاً متوجه منظور من نشد و دچار سوء تفاهم شد. اول خواستم جواب بدهم به او تا حرف مرا بفهمد و ناراحت نشود، اما بعد پشیمان شدم. و الان هم به شدت عذاب وجدان دارم که اصلاً رابطه را حتی در حد یک همکلاسی با این آقا شروع کردم. دائماً دارم از خدا می‌خواهم مرا ببخشد و واقعاً این بار قول می‌دهم سمت هیچ پسری نروم، ولی نمی‌دانم خدا دیگر مرا می‌بخشد یا نه… تو را به خدا راهنمایی‌ام کنید که چکار باید بکنم و اینکه آیا باید تاوان این مورد خاص را بدهم یا خدا به التماس‌هایم گوش می‌دهد و ندید می‌گیرد و مرا می‌بخشد؟ و اینکه از کجا باید بدانم خدا مرا بخشیده تا از این عذاب وجدان وحشتناک رها شوم؟

(این را هم بگویم که من در کل دختر مذهبی‌ای هستم ولی خب… انسان جایزالخطاست…)