دیدگاه اسلام و مکتب معرفت در ازدواج، توجّه به آن به‌ عنوان یک پیوند الهی و پدیدۀ روحانی است؛ چه این ازدواج در اسلام تحقّق پیدا کند یا در مسیحیّت یا آئین‌ها و مذاهب دیگر. در حقیقت با پیوند ازدواج، دو نفس در حرکت کمالیِ خود متّحد شده و مسیر زندگی و سعادت خود را سریع‌تر و قوی‌تر و بدونِ حادثه‌تر و مانع طیّ می‌نمایند؛ و لذا پیامبر اسلام صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم فرمود: «هیچ پیوندی در اسلام، محبوب‌تر نزد خداوند از ازدواج نمی‌باشد» و نیز فرمود: «نمازِ شخصِ متأهّل، بسیار با ارزش‌تر است نزد خداوند از [نماز] شخصِ غیر متزوّج»؛ بدین لحاظ باید به این مسئله از دیدگاه اسلام توجّه کرد:

اولاً: ازدواج باید بر اساس معیار‌ها و ملاک‌های اسلامی باشد. رعایت دیانت و حفظ شئون اسلامی در طرفین و پایبندی به آموزه‌های شرعی، مهم‌ترین اصل و اساسی است که طرفین باید مدّ نظر قرار دهند. مهریّه نباید زیاد باشد و ارقام تخیّلی که از ابتدا هیچ پشتوانۀ پرداخت ندارد، باعث اشکال در صحّت عقد می‌باشند. مهریّه باید «مَهرالسُنّه»، مَهر حضرت صدیقه زهراء سلام‌الله‌علیها باشد؛ چنانچه رسول خدا فرمود که: «جبرائیل به من از جانب خدا امر نموده که امّتم را تشویق به مَهرالسنّه نمایم».

تحمیل شروط بر طرفین، بر خلاف خواست و رضای آن‌ها، زندگی را دستخوشِ ناهنجاری‌ها و کدورت‌ها و صعوبت‌ها می‌کند. در هنگام عقد ازدواج، نباید از جدایی و طلاق ابداً سخنی به میان آید و باید فقط صحبت‌ها از عشق و محبّت و جاودانگی این پیوند باشد.

از هزینه‌های تشریفاتی برای خرید‌های عقد و عروسی باید کاسته شود.

مجلس عروسی باید بدون موسیقی و قرائت اشعار مبتذل باشد. اشعار شاد و مدح اولیای دین که باعث نزول ملائکه رحمت است، این پیوند را در راستای تقرّب به مرضای الهی مستحکم و پایدار می‌سازد.

بستن کراوات که همان زنّار مسیحیّت است، حرام است و باعث کدورت و ورود شیاطین به مجلس عروسی می‌گردد.

نشستن افراد، گروه‌گروه و جدا از هم، لطف و صفای مجلس را از بین می‌برد. در مجلس عروسی بهتر است همه روی زمین بنشینند. نشستنِ روی صندلی از نورانیّت و روحانیّت مجلس می‌کاهد.

پوشیدن لباس نو برای شرکت‌ کنندگان و به خصوص داماد و عروس، بسیار پسندیده و مناسب است؛ ولی تراشیدن ریش حرام است و در فضای نورانی مجلس، اثر سوء باقی می‌گذارد.

در مجالسی که معمولا افرادِ غیر مذهبی و غیر مُلتزم شرکت می‌کنند، نباید مجلس عروسی برقرار کرد؛ زیرا تاثیر شرکت آنان در فضای مجلس، انکار ناپذیر است.

محیط زن و مرد باید کاملاً از یکدیگر جدا باشد و صدای خانم‌ها به مجلس آقایان نرسد.

از برداشتن فیلم و تصویر به شدّت پرهیز گردد و باید مواظبت نمود؛ خصوصاً در شرایط فعلی، به هیچ وجه از وسایل ارتباطی و تصویری، کسی استفاده نکند.

مجلس عروسی باید زود منقضی شود و افراد به خانه خود برگردند.

گرفتن پاتَختی و تهیّه هدیه برای عروس و داماد اشکالی ندارد؛ ولی نباید هدیه را در حضور دیگران باز کرد؛ این‌کار بسیار بسیار زشت و قبیح است و به شدت باید آن را ترک نمود.

زن و شوهر باید اولین شب زندگی خود را با قرائت قرآن و خواندن دو رکعت نماز آغاز کنند و از خداوند بخواهند که این وصلت را در راه ترقّی به سوی مدارج قُرب خویش پایدار بدارد.

از به راه انداختنِ کاروان عروسی و سر و صدا و بوق زدن باید پرهیز شود؛ زیرا توجّه افراد به این مسئله، اثر مطلوبی به جای نمی‌گذارد و مضافاً به اینکه باعث تحریک بسیار خواهد شد و این صحیح نمی‌باشد.

در مجلس عروسی نباید فقط افراد متشخّص و سرشناس از فامیل و آشنایان دعوت شوند؛ بلکه افرادی که کمتر به آن‌ها توجه می‌شود باید حضور داشته باشند و از افراد بی‌بضاعت [نیز] مانند سرشناس‌ها نیز دعوت به عمل آید.

البته مطلب در این خصوص زیاد است و ان‌شاء‌الله در فرصت نزدیک، مقاله‌ای به حضور سروران تقدیم خواهد شد.

خلاصۀ کلام اینکه: بر اساس دیدگاه اسلام، باید هر چه ما را به آن مقصد و هدف نزدیک می‌کند، در این موضوع اعمال نماییم و از هرچه موجب بُعد و دوری ما خواهد شد پرهیز نماییم.

هوالعلیم

صحبت بنده راجع به خود مجلس و محلّ است و امّا افرادی که شرکت می کنند طبعاً مختلف می باشند و ایرادی ندارد.