هوالعلیم.
علّت این مطلب آن است که امیرالمؤمنین علیه‌السلام حقیقتِ ولایت است و ولایت، باطن رسالت و مغز آن می‌باشد. از‌آنجا‌که باطن، همیشه باید در پشتِ ظاهر قرار گیرد و ظاهر همچو پوسته و قِشری حافظ آن باشد، بنابراین نمی‌توان این حقیقت را ظاهر و آشکار در قرآن مطرح نمود؛ البته روایات و کلمات بزرگان در این باب بسیار است و بنده فقط اشاره‌ای در اینجا نمودم.

و علت اینکه اسم پیامبر ذکر شده است، به جهت این است که پیامبر، هر دو جهت ظاهر و باطن را دارا بوده است.
و به همین جهت است که خداوند، امیرالمؤمنین علیه‌السلام را معیار و میزان حق و باطل قرار داده است و به‌واسطۀ او، صفِ منافق از مؤمن متمیّز خواهد شد و رسول خدا فرمود: «ای علی! من بر تنزیل قرآن با مشرکین جنگ نمودم و تو بر تأویل قرآن [با آن‌ها جنگ خواهی کرد]» و تأویل قرآن یعنی ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام.
اگر اسم امیرالمؤمنین در قرآن می‌آمد که دیگر امتحان و ردّ و قبول افراد معنایی نداشت.