كتاب مکارم الاخلاق از امام صادق عليه‌السّلام روايت كرده است: حضرت رسول صلى الله عليه و آله به مردی رسید که در حال سجده بود و این دعا را می خواند: يا رَبِّ ماذا عَلَيْكَ اَنْ تُرْضِىَ عَنّى كُلَّ مَنْ كانَ لَهُ عِنْدى تَبِعَةٌ وَأَنْ تَغْفِرَ لى ذَنُوبى وَأَنْ تُدْخِلَنِى الْجَنَّةَ برَحْمَتِكَ…

سپس حضرت فرمود: سر بردار كه دعایت مستجاب شد؛ به‌درستی که دعای پیامبری را خواندی که در زمان قوم عاد بود.

2. آثار واقعى آن در بخشش حق‌الناسى كه قابل جبران نيست يا طلب حلاليت و جبران آن مخاطره آمیز است چیست؟

3. آیا ذکر یا دعاى مشابه و البته معتبر و موثر وجود دارد؟

با سلام خدمت شما؛

می‌خواستم بدانم اگر مرتکب گناهانی که موجبِ به لرزه درآمدن عرش الهی است بشویم، در‌صورتی‌که دیگر به آن گناه روى نياوريم و توبه كرده باشيم، آیا آن گناه بخشيده می‌شود؟

متشكرم.

انسانی که پیش از ورود به وادی سلوک (مرحله یقظه) مرتکب گناهان کبیره‌ای شده که در قرآن کریم برای انجام‌دهندگان آن‌ها عذاب شدید وعده داده شده است، در صورتی که پس از ورود به مرحله سیر و سلوک الی الله، دیگر آن گناهان را تکرار نکند و تمام تمرکز ذهنی او بر فنا فی الله باشد، آیا این نفس، استعدادی برای رسیدن به این مقام والا خواهد داشت؟ آیا این استعداد با استعداد انسانی که هیچ‌گاه مرتکب چنین گناهانی نشده، برابر است؟ جایگاه چنین انسانی نزد خداوند چگونه خواهد بود؟

آیا عارفان یا بزرگان سلوکی وجود دارند که پس از توبه از چنین گناهان بزرگی، به این مقام (فنا فی الله) رسیده باشند؟ لطفاً نام ببرید تا از سرگذشت ایشان الهام بگیریم.

۱. چگونه می‌توانم اطمینان حاصل کنم که خداوند توبه مرا پذیرفته و گناهانم آمرزیده شده است؟

۲. در صورت آمرزیده شدن گناهانم، آیا ادای نمازهای قضای گذشته همچنان بر من لازم است؟

اینجانب به دلیل ارتکاب گناهی بسیار بزرگ، عمیقاً پشیمان هستم و شدیداً نگرانم که این گناه مانع بخشودگی الهی شود و آبروی مرا نزد خداوند و بندگانش خدشه‌دار کند. از شما تقاضا دارم راهنمایی فرمایید که چه اقداماتی باید انجام دهم تا خداوند متعال مرا مورد عفو قرار دهد و آبروی مرا حفظ نماید؟

پیشاپیش از لطف و راهنمایی شما سپاسگزارم.

بنده در طول زندگی‌ام متاسفانه چندین مورد با پسرها در ارتباط بودم (البته فقط در حد موبایل و اینترنت و هیچ وقت حضوری نبوده و همیشه هم سعی کردم حد خودم را حفظ کنم). چندین بار توبه کردم و تقریباً دو سه سالی بود که دیگر با هیچ پسری در ارتباط نبودم. تا اینکه در دانشگاه با پسری آشنا شدم و واقعاً فریب شیطان رجیم لعین را خوردم و با اینکه سابقهٔ همکلاسی‌ام را تا حدودی می‌دانستم، اما باز هم ارتباط پیامکی را شروع کردم. البته کاملاً با حفظ شئونات. ولی خب ایشان دنیایش به کلی با من متفاوت است و خیلی صمیمی برخورد می‌کند. وقتی من این مسئله را و اینکه این نوع برخورد را نمی‌پسندم گفتم، به او برخورد و کلی حرف زد، ولی من دیگر جواب ندادم. در واقع او اصلاً متوجه منظور من نشد و دچار سوء تفاهم شد. اول خواستم جواب بدهم به او تا حرف مرا بفهمد و ناراحت نشود، اما بعد پشیمان شدم. و الان هم به شدت عذاب وجدان دارم که اصلاً رابطه را حتی در حد یک همکلاسی با این آقا شروع کردم. دائماً دارم از خدا می‌خواهم مرا ببخشد و واقعاً این بار قول می‌دهم سمت هیچ پسری نروم، ولی نمی‌دانم خدا دیگر مرا می‌بخشد یا نه… تو را به خدا راهنمایی‌ام کنید که چکار باید بکنم و اینکه آیا باید تاوان این مورد خاص را بدهم یا خدا به التماس‌هایم گوش می‌دهد و ندید می‌گیرد و مرا می‌بخشد؟ و اینکه از کجا باید بدانم خدا مرا بخشیده تا از این عذاب وجدان وحشتناک رها شوم؟

(این را هم بگویم که من در کل دختر مذهبی‌ای هستم ولی خب… انسان جایزالخطاست…)

من آلوده به گناهان غیبت، تهمت، دروغ، ریا، چشم‌چرانی، بی‌احترامی به پدر و مادر، ترک نماز و شکستن عمدی روزه هستم؛ خلاصه هر گناهی که فکرش را بکنید من مرتکب شده‌ام.

لطفاً یک برنامه و دستورالعمل عملی برای توبه و دوری از این اعمال به من بدهید و راهنمایی کنید که چگونه بفهمم توبه‌ام پذیرفته شده است.