هو العاام
حبط به معنای نیستی و نابودی است بدین لحاظ که هر عملی که از انسان سر زند چه خوب و چه ناپسند یک اثر خارجی و ناپسند دارد و یک اثر نفسی و روحی که آن اثر در صورت عدم وجود مزیل(زائل کننده) همچنان در نفس باقی خواهد ماند و جزئی از وجود آدمی خواهد شد مانند اعضاء و جوارح،که اعضاء وجودی بدن انسان می باشند و در صورتی که فعل نیک از انسان صادر شود آن اثر مترتب بر آن همچنان در نفس می ماند تا وقتیکه فعل گناهی را مرتکب نشود که در این صورت آن نیز ازبین خواهد رفت به این زوال گویند حبط عمل. البته باید در نظر داشت که بعضی از گناهان این چنین تاثیری دارند نه همه آنها.